آنچه طرز تفکر افراد یک جامعه را به بیراهه می کشاند تایید عمومی افکار و تصورات آنان و فقدان وجود تفکر انتقادی است. گاهی مردم فکر می کنند که همراهی اکثریت شان با یک تفکر و یا احساس ، دلیل ارزشمند بودن آن است. اما طرفداری میلیونها نفر از یک تفکر، صحت و اصالت انرا اثبات نمی کند و اگر میلیونها نفر دارای نشانه های روانی و عقلی مشابه باشند دلیل آن نیست که آن مردم از سلامت روحی برخودارند.
این یک بیماری روحی اجتماعی است که فرق آن با بیماری روحی فردی تفاوت دومفهوم
«نارسایی و نقص» (Defect) و روانژندی(Neurosis) است.

بعنوان مثال اگر آزادی و رضایت باطن هدفهای لازم برای تعالی زندگی هر انسانی بدانیم و کسی نتواند به آزادی ، رضایت باطن و عرضه صادقانه و حقیقی خود برسد، زندگی آن شخص معیوب است. و اگر اکثریت جامعه نتوانند به این هدف برسند ما با نقصی که شکل وانگاره اجتماعی دارد سروکار داریم؛ در این حالت فرد از نقص خود آگاه نیست و چون در این نقص با دیگران سهیم است و خطر مطرود شدن و ایمن نبودن او را تهدیدنمی کند، حتی ممکن است فرهنگ مربوط اش نقص او را یک فضیلت بداند و شخص احساس موفقیت هم بکند.

این جامعه دچار نقص فرهنگی است. معایب و نواقص وقتی شکل فرهنگی به خودمی گیرند دیگر برای اکثریت مردم آزاردهنده نیستند. در این جامعه رفتارها و خنده ها مصنوعی است، گفتگوها صمیمانه نیست و نومیدی وکسالت جای امید و نشاط جمعی می گیرد. شخص از یک طرف به فقدان فردیت مبتلاست و از طرفی متوجه فرقش با دیگرانی که با او زندگی می کنند نیز نمی شود. و در نتیجه افراد براحتی می توانند با همان عیب و نقص به زندگی خود ادامه دهند بدون این که بدانند در یک فرهنگ بیمارند.

برگرفته از كتاب : جامعه سالم اریک فروم
The sane society by Erich From


🆔 @RuralWomenIssues