◼️درباره‌ی داستان توقف‌ناپذیر رومینا و رومیناها◼️◾️▪️بخش2
🔻پ: داستان تلخ رومینا که تازه نیست. می‌خواهید به حافظه‌ام فشار کوچکی وارد کنم و از اخبار تقطیع‌شده‌ی همین دو دهه‌ی اخیر، فهرستی از قتل‌های ناموسی مانند این بیاورم؟! نه! نمی‌آورم! چون معتقدم هیچ فایده‌ای ندارد. این جور اخبار ما را متأثر می‌کند. اما ما ملتی هستیم که نمی‌توانیم حتی روی صورت مسائل خود توافق کنیم. تا چه رسد به راه حلش. البته اینجا اغلب تحصیل‌کرده‌ها و دانشگاه‌رفته‌ها می‌پذیرند که قتل ناموسی یعنی فاجعه! اما بگذارید به شما بگویم که حدس می‌زنم از هر ده تا تحصیل‌کرده‌ی روشنفکرمآب، نه تا مثل طوطی تکرار می‌کنند که در رژیم قبل، مدرنیزاسیون از بالا داشتیم! یعنی دولت‌های آن زمان به ناروا به خود اجازه می‌دادند که استانداردهای مترقی را به جامعه تحمیل کنند. زمانی که شاهنشاه فقید، حیثیت سیاسی خود را به قمار گذاشت، و درست برخلاف نظر سازمان روحانیت شیعه، به علاوه‌ی ناروشنفکران چپ‌گرا، با حکم حکومتی، حق رای سیاسی را برای زنان این مملکت در قوانین جا کرد، ناروشنفکران با رتوریک زیبایی به او حمله کردند: اصلاحات از بالا محکوم به شکست است! به نحو اولی، برنامه‌هایی هم که برای خروج از تاریک‌فکری سنتی تدارک می‌شد، برای نجات جان و زندگی امثال رومیناها اجرایی می‌شد، به عنوان یک دخالت دولتی، یک دخالت به اصطلاح «از بالا»، به عنوان مصداقی از مدرنیزاسیون تحمیلی، مورد حمله قرار می‌گرفت. چند دهه طول کشید تا یک چریک پیر، با تاسف گفت که آن زمان ما اشتباه کردیم و در کنار گروه‌های اجتماعی سنت‌گرا و تاریک‌فکر قرار گرفتیم. ویدا حاجبی، که همین چند سال پیش در پاریس درگذشت، گفت که از هر حرکتی رو به جلو باید استقبال می‌شد. اما یکی دیگر از مشکلات حاد ما این است که تجربیات پیران ما هم دیده و شنیده نمی‌شود. بلکه در هیاهوی مجادلات سیاسی و حب و بغض‌های آنچنانی، گم می‌شود.
🔸مختصر اینکه من فکر می‌کنم ما درست مانند کودکان، در حد تاثرات عاطفی لحظه‌ای و زودگذر باقی مانده‌ایم. سازوکارهایی که باید عاطفه را به تامل، تامل را به برنامه‌ریزی، و برنامه‌ریزی را به مرحله‌ی اجرا درآورد، بین ما وجود ندارد. از نظر ما اگر حکومتی داشته باشیم که بخواهد با برنامه ما را به استاندارهای روز دنیا نزدیک سازد، امپریالیست، غرب‌زده، واداده، گردن‌کلفت و تحمیل‌گر است. ضمنا، حکومتی هم که تکیه به ارزش‌های چند هزارساله داده است، و به جای انطباق با ارزش‌های روز سیاره، بومی‌گرایی و سنت‌گرایی پیشه کرده است، بد است! شاه بد است! شیخ هم بد است! مدرنیزاسیون اخ است! اسلام‌گرایی هم زشت است! گرفتاری‌های ما از سرمایه‌داری بی‌پدر است! ضمنا، خیلی هم حال می‌کنیم که سپرده در بانک‌های اسلامی درست کنیم و با سودی که هیچ جامعه‌ی سرمایه‌داری درک نمی‌کند از کجا آمده است، گشاد گشاد زندگی کنیم و به ویژه سفر و مهاجرت به جوامع سرمایه‌داری ترتیب دهیم. از آقای لاهیجی بپرسید که پیش از انقلاب ۵۷ چگونه مثل شیر می‌غرید که سازمان‌های حقوق بشری، بازیچه‌ی دست امپریالیسم و بورژوازی غربی‌ست؛ اما وقتی خودش و یارانش پیروز شدند، و زیر شکنجه و داغ و درفش هم‌مسلکی‌های خود رفتند، جز از همین سازمان‌های حقوق بشری صدایی درنمی‌آمد. اگر فکر می‌کنید این در منش و روش سیاسی امثال ایشان تغییری حاصل کرده است، یا اینکه آنها محض رضای خدا احساس کرده‌اند که در نگاهشان به مناسبات داخله و خارجه، چیزی اشتباه است، کور خوانده‌اید. من حقیقتا اعتقاد دارم که این جامعه، جامعه‌ای نابالغ است. چون اصلا نمی‌تواند هیچ نتیجه‌ای از گذشته و حال خود بگیرد. بهترین و جذاب‌ترین ژست هم تحت شرایط فعلی این است: ای بابا! همه سر و ته یک کرباس‌اند! این هم بد است آن هم غلط است! فقط من خوبم! درست در همین لحظه هر چه احساس کردم، همین حقیقت است!
حالا راستی به اعتقاد شما، اگر پس از صد سال، از شر حکومت انقلابی خلاص شدیم، باید جلوی زن‌کشی و زن‌سوزی را به هر ترتیبی بگیریم!؟ یا باز دوباره شک می‌کنیم که شاید امپریالیسم و صهیونیسم بین‌الملل می‌خواهد از راه زنان در جامعه‌ی مشعشع ما نفوذ کند!؟ یا به قول آقایان کاتوزیان و آبراهامیان، این کارها در حکم دخالت دولتی در امور امت مظلوم و مسلمان است!؟
✍🏼نیما قاسمی
@cafe_andishe95
🔻پ: داستان تلخ رومینا که تازه نیست. می‌خواهید به حافظه‌ام فشار کوچکی وارد کنم و از اخبار تقطیع‌شده‌ی همین دو دهه‌ی اخیر، فهرستی از قتل‌های ناموسی مانند این بیاورم؟! نه! نمی‌آورم! چون معتقدم هیچ فایده‌ای ندارد. این جور اخبار ما را متأثر می‌کند. اما ما ملتی هستیم که نمی‌توانیم حتی روی صورت مسائل خود توافق کنیم. تا چه رسد به راه حلش. البته اینجا اغلب تحصیل‌کرده‌ها و دانشگاه‌رفته‌ها می‌پذیرند که قتل ناموسی یعنی فاجعه! اما بگذارید به شما بگویم که حدس می‌زنم از هر ده تا تحصیل‌کرده‌ی روشنفکرمآب، نه تا مثل طوطی تکرار می‌کنند که در رژیم قبل، مدرنیزاسیون از بالا داشتیم! یعنی دولت‌های آن زمان به ناروا به خود اجازه می‌دادند که استانداردهای مترقی را به جامعه تحمیل کنند. زمانی که شاهنشاه فقید، حیثیت سیاسی خود را به قمار گذاشت، و درست برخلاف نظر سازمان روحانیت شیعه، به علاوه‌ی ناروشنفکران چپ‌گرا، با حکم حکومتی، حق رای سیاسی را برای زنان این مملکت در قوانین جا کرد، ناروشنفکران با رتوریک زیبایی به او حمله کردند: اصلاحات از بالا محکوم به شکست است! به نحو اولی، برنامه‌هایی هم که برای خروج از تاریک‌فکری سنتی تدارک می‌شد، برای نجات جان و زندگی امثال رومیناها اجرایی می‌شد، به عنوان یک دخالت دولتی، یک دخالت به اصطلاح «از بالا»، به عنوان مصداقی از مدرنیزاسیون تحمیلی، مورد حمله قرار می‌گرفت. چند دهه طول کشید تا یک چریک پیر، با تاسف گفت که آن زمان ما اشتباه کردیم و در کنار گروه‌های اجتماعی سنت‌گرا و تاریک‌فکر قرار گرفتیم. ویدا حاجبی، که همین چند سال پیش در پاریس درگذشت، گفت که از هر حرکتی رو به جلو باید استقبال می‌شد. اما یکی دیگر از مشکلات حاد ما این است که تجربیات پیران ما هم دیده و شنیده نمی‌شود. بلکه در هیاهوی مجادلات سیاسی و حب و بغض‌های آنچنانی، گم می‌شود.
🔸مختصر اینکه من فکر می‌کنم ما درست مانند کودکان، در حد تاثرات عاطفی لحظه‌ای و زودگذر باقی مانده‌ایم. سازوکارهایی که باید عاطفه را به تامل، تامل را به برنامه‌ریزی، و برنامه‌ریزی را به مرحله‌ی اجرا درآورد، بین ما وجود ندارد. از نظر ما اگر حکومتی داشته باشیم که بخواهد با برنامه ما را به استاندارهای روز دنیا نزدیک سازد، امپریالیست، غرب‌زده، واداده، گردن‌کلفت و تحمیل‌گر است. ضمنا، حکومتی هم که تکیه به ارزش‌های چند هزارساله داده است، و به جای انطباق با ارزش‌های روز سیاره، بومی‌گرایی و سنت‌گرایی پیشه کرده است، بد است! شاه بد است! شیخ هم بد است! مدرنیزاسیون اخ است! اسلام‌گرایی هم زشت است! گرفتاری‌های ما از سرمایه‌داری بی‌پدر است! ضمنا، خیلی هم حال می‌کنیم که سپرده در بانک‌های اسلامی درست کنیم و با سودی که هیچ جامعه‌ی سرمایه‌داری درک نمی‌کند از کجا آمده است، گشاد گشاد زندگی کنیم و به ویژه سفر و مهاجرت به جوامع سرمایه‌داری ترتیب دهیم. از آقای لاهیجی بپرسید که پیش از انقلاب ۵۷ چگونه مثل شیر می‌غرید که سازمان‌های حقوق بشری، بازیچه‌ی دست امپریالیسم و بورژوازی غربی‌ست؛ اما وقتی خودش و یارانش پیروز شدند، و زیر شکنجه و داغ و درفش هم‌مسلکی‌های خود رفتند، جز از همین سازمان‌های حقوق بشری صدایی درنمی‌آمد. اگر فکر می‌کنید این در منش و روش سیاسی امثال ایشان تغییری حاصل کرده است، یا اینکه آنها محض رضای خدا احساس کرده‌اند که در نگاهشان به مناسبات داخله و خارجه، چیزی اشتباه است، کور خوانده‌اید. من حقیقتا اعتقاد دارم که این جامعه، جامعه‌ای نابالغ است. چون اصلا نمی‌تواند هیچ نتیجه‌ای از گذشته و حال خود بگیرد. بهترین و جذاب‌ترین ژست هم تحت شرایط فعلی این است: ای بابا! همه سر و ته یک کرباس‌اند! این هم بد است آن هم غلط است! فقط من خوبم! درست در همین لحظه هر چه احساس کردم، همین حقیقت است!
حالا راستی به اعتقاد شما، اگر پس از صد سال، از شر حکومت انقلابی خلاص شدیم، باید جلوی زن‌کشی و زن‌سوزی را به هر ترتیبی بگیریم!؟ یا باز دوباره شک می‌کنیم که شاید امپریالیسم و صهیونیسم بین‌الملل می‌خواهد از راه زنان در جامعه‌ی مشعشع ما نفوذ کند!؟ یا به قول آقایان کاتوزیان و آبراهامیان، این کارها در حکم دخالت دولتی در امور امت مظلوم و مسلمان است!؟
✍🏼نیما قاسمی
@cafe_andishe95
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment