🐽«۱۹۸۴» و «قلعه حیوانات» دارد تکرار می‌شود🐽بخش1
تاریخ و جامعه پاک نمی‌شود؛ به دست قدرت جایگزین دوباره نوشته و مهندسی می‌شود
📍یکی از کارهایی که انقلابیون در سراسر دنیا انجام داده‌اند یا وعده کرده‌اند، پاک‌سازی تاریخ و عصر حاضر با نوید برساختن آینده‌ای پر از سفیدی و پاکی و خلوص (بهشت) بوده است. آن دنیای آرمانی خیالی باید واقعیت در هم و برهم و هزارتو را تخریب کند تا گروهی دیگر سرنوشت بشر را به دست‌گیرند. پاک‌سازی تاریخ با پایین آوردن مجسمه‌ها، حذف فیلم‌ها از آرشیوها و سینماها و شبکه‌های تلویزیونی، حذف چهره‌ها از مجموعه‌های تلویزیونی، حذف کتاب‌ها از کتابخانه‌ها و حذف آثار هنری از موزه‌ها و نمایشگاه‌ها انجام می‌شده است.
پاک‌سازی عصر حاضر نیز با اخراج افراد از مشاغل خود با اتهامات واهی و بدون حکم در فرایند رسیدگی عادلانه، زندانی کردن و اعدام مخالفان با اتهام ضدانقلابی بودن و وادار کردن آن‌ها به نوشتن و اعتراف به تاریخ و روایت انقلابی از پنجره نگاه انقلابیون صورت می‌گرفته است.
جماعت باورمند به «فرهنگ حذف» در ایالات‌متحده آن‌قدر زیرک بوده‌اند که با توجه به تاریخ این کشور به‌جای جنگ طبقات و جنگ ادیان یا جنگ مردم و دولت (که خریدار زیادی پیدا نمی‌کنند)، جنگ نژادی را پررنگ سازند.
این موضع نخست از دانشگاه‌ها شروع شد و بعد به کسب‌وکارها و رسانه‌ها بسط یافت. این موضوع تا آن حد گسترش‌یافته که اگر امروز کسی معتقد باشد فقط یک نژاد هست (نژاد انسان) و «جان همه انسان‌ها اهمیت دارد» برچسب نژادپرست دریافت کرده و از شغل خود اخراج می‌شود یا در عرصه عمومی مراسم شرمساری برای وی برگزار می‌کنند.
همه اروپایی تبارها باید «اعتراف» کنند که از «امتیازات سفیدها» برخوردار بوده‌اند حتی ده‌ها میلیون اروپایی و آسیایی‌تباری که در مناطق شهری و غیرشهری امریکا حداقل دستمزد را دریافت کرده و زندگی خود را از یک چک حقوق به چک دیگر می‌گذرانند یا در زندان هستند. اگر سفری به ایالات فقیر امریکا با اکثریت اروپایی تبار و تعطیل شدن معادن زغال‌سنگ مثل ویرجینیای غربی داشته باشید حتماً امتیازات سفیدها را به چشم خواهید دید.
برای این‌که این زانو زدن اتفاق بیفتد باید روایت دیگری از تاریخ و زندگی امروز به آن‌ها عرضه کرد. باید به آن‌ها گفت که تاریخ کشورشان نه در سال ۱۷۷۶ بلکه از سال ۱۶۱۹ (ورود بردگان به امریکا) آغازشده و جز نژادپرستی و آدمکشی چیز دیگری در تاریخ آن‌ها وجود ندارد. آن‌ها باید شرمنده امتیازاتی باشند که به نژادشان تعلق می‌گرفته است (معلوم نیست کدام امتیازات و در چه گستره‌ای). حدود صد میلیون نفر که امروز در ایالات‌متحده زندگی می‌کنند، نسل اول و دوم مهاجران هستند اما در گناه جمعی دویست سال قبل گروهی معدود مقصر تصور می‌شوند.
جمعیت ایالات‌متحده در سال لغو برده‌داری یعنی ۱۸۶۵ حدود ۳۰ میلیون بوده است و امروز ۳۳۰ میلیون. بعد از ۱۵۵ سال نیز اثری از آن جمعیت ۳۰ میلیونی (تعداد اندکی برده‌دار) وجود ندارد. جزای امتیازات دویست سال قبل یک عده طبیعتاً آن نیست که قدرت و منابع کشور را امروز باید یکسره به دست مدعیان «قربانی بودن» سپرد و در برابر آن‌ها اطاعت پیشه کرد و زانو زد. کسی که دو سال است شهروند شده وامی به کسانی که اسلافشان برده بوده‌اند، ندارد مگر یک «گناه جمعی» تعریف کنیم و همگان حتی نسل‌های بعدی را مقصر بدانیم. پایین کشیدن مجسمه‌ها و پاک‌سازی کتابخانه‌ها و آرشیوها با القای همین گناه جمعی صورت می‌گیرد.
نسل ما که انقلاب ایران را درک کرد و در سال ۵۷ به خیابان آمد تا دمکراسی را با حذف پایه‌گذاری کند، متأسفانه چند ماه بعد از انقلاب با فرهنگ حذف از طریق داستان‌های ۱۹۸۴ (وزارت حقیقت) و قلعه حیوانات (برخی برابرترند) آشنا شد، زمانی که آنچه نباید رخ می‌داد، رخ‌داده بود. تاریخ برای درس‌آموزی است و نه تصفیه و پاک‌سازی.
🔘تاریخ پاک و پاکیزه وجود ندارد
تاریخ پاک و پاکیزه وجود ندارد. تاریخ مملو است از زشتی‌ها و زیبایی‌ها؛ نه برده‌داری و سلطه‌جویی به قوم و ملت خاصی اختصاص دارد و نه تبعیض و تعصب و تحقیر دیگران. حتی کتب دینی و آثار کلاسیک مثل شکسپیر و مولانای رومی نیز از تصفیه‌های فرهنگ حذف جان سالم به درنمی‌برند. البته هر گروه و جمعیتی گزینش‌های خاص خود را دارد.
@cafe_andishe95
تاریخ و جامعه پاک نمی‌شود؛ به دست قدرت جایگزین دوباره نوشته و مهندسی می‌شود
📍یکی از کارهایی که انقلابیون در سراسر دنیا انجام داده‌اند یا وعده کرده‌اند، پاک‌سازی تاریخ و عصر حاضر با نوید برساختن آینده‌ای پر از سفیدی و پاکی و خلوص (بهشت) بوده است. آن دنیای آرمانی خیالی باید واقعیت در هم و برهم و هزارتو را تخریب کند تا گروهی دیگر سرنوشت بشر را به دست‌گیرند. پاک‌سازی تاریخ با پایین آوردن مجسمه‌ها، حذف فیلم‌ها از آرشیوها و سینماها و شبکه‌های تلویزیونی، حذف چهره‌ها از مجموعه‌های تلویزیونی، حذف کتاب‌ها از کتابخانه‌ها و حذف آثار هنری از موزه‌ها و نمایشگاه‌ها انجام می‌شده است.
پاک‌سازی عصر حاضر نیز با اخراج افراد از مشاغل خود با اتهامات واهی و بدون حکم در فرایند رسیدگی عادلانه، زندانی کردن و اعدام مخالفان با اتهام ضدانقلابی بودن و وادار کردن آن‌ها به نوشتن و اعتراف به تاریخ و روایت انقلابی از پنجره نگاه انقلابیون صورت می‌گرفته است.
جماعت باورمند به «فرهنگ حذف» در ایالات‌متحده آن‌قدر زیرک بوده‌اند که با توجه به تاریخ این کشور به‌جای جنگ طبقات و جنگ ادیان یا جنگ مردم و دولت (که خریدار زیادی پیدا نمی‌کنند)، جنگ نژادی را پررنگ سازند.
این موضع نخست از دانشگاه‌ها شروع شد و بعد به کسب‌وکارها و رسانه‌ها بسط یافت. این موضوع تا آن حد گسترش‌یافته که اگر امروز کسی معتقد باشد فقط یک نژاد هست (نژاد انسان) و «جان همه انسان‌ها اهمیت دارد» برچسب نژادپرست دریافت کرده و از شغل خود اخراج می‌شود یا در عرصه عمومی مراسم شرمساری برای وی برگزار می‌کنند.
همه اروپایی تبارها باید «اعتراف» کنند که از «امتیازات سفیدها» برخوردار بوده‌اند حتی ده‌ها میلیون اروپایی و آسیایی‌تباری که در مناطق شهری و غیرشهری امریکا حداقل دستمزد را دریافت کرده و زندگی خود را از یک چک حقوق به چک دیگر می‌گذرانند یا در زندان هستند. اگر سفری به ایالات فقیر امریکا با اکثریت اروپایی تبار و تعطیل شدن معادن زغال‌سنگ مثل ویرجینیای غربی داشته باشید حتماً امتیازات سفیدها را به چشم خواهید دید.
برای این‌که این زانو زدن اتفاق بیفتد باید روایت دیگری از تاریخ و زندگی امروز به آن‌ها عرضه کرد. باید به آن‌ها گفت که تاریخ کشورشان نه در سال ۱۷۷۶ بلکه از سال ۱۶۱۹ (ورود بردگان به امریکا) آغازشده و جز نژادپرستی و آدمکشی چیز دیگری در تاریخ آن‌ها وجود ندارد. آن‌ها باید شرمنده امتیازاتی باشند که به نژادشان تعلق می‌گرفته است (معلوم نیست کدام امتیازات و در چه گستره‌ای). حدود صد میلیون نفر که امروز در ایالات‌متحده زندگی می‌کنند، نسل اول و دوم مهاجران هستند اما در گناه جمعی دویست سال قبل گروهی معدود مقصر تصور می‌شوند.
جمعیت ایالات‌متحده در سال لغو برده‌داری یعنی ۱۸۶۵ حدود ۳۰ میلیون بوده است و امروز ۳۳۰ میلیون. بعد از ۱۵۵ سال نیز اثری از آن جمعیت ۳۰ میلیونی (تعداد اندکی برده‌دار) وجود ندارد. جزای امتیازات دویست سال قبل یک عده طبیعتاً آن نیست که قدرت و منابع کشور را امروز باید یکسره به دست مدعیان «قربانی بودن» سپرد و در برابر آن‌ها اطاعت پیشه کرد و زانو زد. کسی که دو سال است شهروند شده وامی به کسانی که اسلافشان برده بوده‌اند، ندارد مگر یک «گناه جمعی» تعریف کنیم و همگان حتی نسل‌های بعدی را مقصر بدانیم. پایین کشیدن مجسمه‌ها و پاک‌سازی کتابخانه‌ها و آرشیوها با القای همین گناه جمعی صورت می‌گیرد.
نسل ما که انقلاب ایران را درک کرد و در سال ۵۷ به خیابان آمد تا دمکراسی را با حذف پایه‌گذاری کند، متأسفانه چند ماه بعد از انقلاب با فرهنگ حذف از طریق داستان‌های ۱۹۸۴ (وزارت حقیقت) و قلعه حیوانات (برخی برابرترند) آشنا شد، زمانی که آنچه نباید رخ می‌داد، رخ‌داده بود. تاریخ برای درس‌آموزی است و نه تصفیه و پاک‌سازی.
🔘تاریخ پاک و پاکیزه وجود ندارد
تاریخ پاک و پاکیزه وجود ندارد. تاریخ مملو است از زشتی‌ها و زیبایی‌ها؛ نه برده‌داری و سلطه‌جویی به قوم و ملت خاصی اختصاص دارد و نه تبعیض و تعصب و تحقیر دیگران. حتی کتب دینی و آثار کلاسیک مثل شکسپیر و مولانای رومی نیز از تصفیه‌های فرهنگ حذف جان سالم به درنمی‌برند. البته هر گروه و جمعیتی گزینش‌های خاص خود را دارد.
@cafe_andishe95
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment