میوه‌ی غریب (۱۹۳۹) – بیلی هالیدِی
"پیکرهای سیاه در نسیم جنوبی تاب می‌خورند / میوه‌ی غریبی بر درختان سپیدار آویزان است" بخشی از متن ترانه‌ی "میوه‌ی غریب" است که در سال ۱۹۳۹ توسط خواننده‌ی افسانه‌ای بلوز، بیلی هالیدی، منتشر شد. متن ترانه، تصویرگر بی‌عدالتی و ستمی بود که در آن سال‌ها، روزانه بر سیاه‌پوستان آمریکا تحمیل می‌شد.
آبِل میروپُل، با نام مستعار لوئیس آلِن، با الهام از تصویر اعدام توماس شیپ، ۱۸ ساله، و آبراهام اس. اسمیت، ۱۹ ساله، به تاریخ ۷ آگوست سال ۱۹۳۰ در شهر ماریون، ایالت ایندیانا، این ترانه را سروده است. تصویر نشان دهنده‌ی پیکرهای بی‌جان شیپ و اسمیت است که از شاخه‌ی درختی آویخته شده‌اند و عده‌ای از سفیدپوستان نظاره‌گر آن هستند. در این میان، یک مرد به دوربین نگاه می‌کند و با قساوت و بی‌رحمی به پیکرهای بی‌جان اشاره می‌کند.
به نقل از گزارش سال ۲۰۱۵ سازمان پیشگامان عدالتِ برابر (EJI)، تحت عنوان "اعدام بدون محاکمه در آمریکا"، بیش از ۴۰۰۰ سیاه‌پوست در سال‌های ۱۸۷۷ تا ۱۹۵۰ به قتل رسیدند. "میوه‌ی غریب" در دهه‌ای منتشر شد که سازمان‌های فعال همانند انجمن ملی ترفیع رنگین پوستان (NPAAC)، قانون‌گذاران را برای تصویب اعدام بدون محاکمه به‌عنوان یکی از جرایم فدرال تحت فشار قرار داده‌بودند. اما نهادهای قدرتمندتر سفیدپوست در حزب دموکرات، مانع این کار می‌شدند.
انتشار و اجرای زنده‌ی این آهنگ به مذاق همگان خوش نیامد. هری اَنسلینجِر، مسئول اداره‌ی فدرال مبارزه با مواد مخدر، از سرشناس‌ترین این افراد بود. وی که آشکارا عقاید نژادپرستانه‌ی خود را بیان می‌کرد، معتقد بود که مواد مخدر موجب می‌شوند که رنگین‌پوستان حد و حدود خود در جامعه را فراموش کنند و پا را از گلیم خود فراتر نهند. انسلینجر در سال ۱۹۴۷، هالیدی را دستگیر و به مدت یک سال و نیم راهی زندانی در ایالت ویرجینیای غربی کرد. همچنین بعد از آزادی، اجازه‌ی اجرای زنده از او سلب شد.
در سال ۱۹۵۹، هالیدی به‌علت مشکلات قلبی-ریوی به بیمارستان شهر نیویورک مراجعه می‌کند. اگرچه نشانه‌هایی از بهبود در وی دیده می‌شد، اما انسلینجر و افرادش طی اقدامی او را با دستبند به تخت بیمارستان بسته و پزشکان را از ویزیت وی منع می‌کنند. این امر موجب مرگ او در چند روز آینده می‌شود.
کارسونیا وایز وایت‌هِد، دانشیار مطالعات آفریقایی-آمریکایی در دانشگاه لویولا در مریلند، در این باره می‌نویسد: "او (هالیدی) سعی داشت با این آهنگ پیغامی را به مخاطبش انتقال دهد. ایستادن در برابر جمعیت سفیدپوست و آزادانه خواندن در مورد جنایاتی که در آن زمان در آمریکا در جریان بود، شجاعت خاصی می‌طلبید. متن ترانه در مورد اتفاقی در گذشته نبود، بلکه درباره‌ی چیزی بود که در حال اتفاق افتادن بود." وی همچنین اضافه می‌کند: "ما عمدتاً به بیلی هالیدی و سایر زنان خواننده‌ی سیاه‌پوست صرفاً به‌عنوان یک خواننده نگاه می‌کنیم. و کمتر به ایستادگی آن‌ها، از طریق تریبون‌هایشان، در برابر نابرابری و بی‌عدالتی و متعاقباً هزینه‌ای که برای شجاعتشان متحمل شدند، می‌پردازیم."
در سال ۱۹۹۹، مجله‌ی تایم "میوه‌ی غریب" را به‌عنوان ترانه‌ی قرن انتخاب کرد.
گردآورنده: رویین ممقانیه
منابع:
[1] How Billie Holiday’s ‘Strange Fruit’ Confronted an Ugly Era of Lynchings, Karen Juanita Carrillo, history.com, Mar 1, 2021
[2] The Tragic Story Behind Billie Holiday’s “Strange Fruit”, Eudie Pak, biography.com, Aug 25, 2020
#11
#موسیقی_اعتراضی
#قطعه‌هایی_که_نشنیده‌اید
@Rouyesh_iust
@elmosnewss
"پیکرهای سیاه در نسیم جنوبی تاب می‌خورند / میوه‌ی غریبی بر درختان سپیدار آویزان است" بخشی از متن ترانه‌ی "میوه‌ی غریب" است که در سال ۱۹۳۹ توسط خواننده‌ی افسانه‌ای بلوز، بیلی هالیدی، منتشر شد. متن ترانه، تصویرگر بی‌عدالتی و ستمی بود که در آن سال‌ها، روزانه بر سیاه‌پوستان آمریکا تحمیل می‌شد.
آبِل میروپُل، با نام مستعار لوئیس آلِن، با الهام از تصویر اعدام توماس شیپ، ۱۸ ساله، و آبراهام اس. اسمیت، ۱۹ ساله، به تاریخ ۷ آگوست سال ۱۹۳۰ در شهر ماریون، ایالت ایندیانا، این ترانه را سروده است. تصویر نشان دهنده‌ی پیکرهای بی‌جان شیپ و اسمیت است که از شاخه‌ی درختی آویخته شده‌اند و عده‌ای از سفیدپوستان نظاره‌گر آن هستند. در این میان، یک مرد به دوربین نگاه می‌کند و با قساوت و بی‌رحمی به پیکرهای بی‌جان اشاره می‌کند.
به نقل از گزارش سال ۲۰۱۵ سازمان پیشگامان عدالتِ برابر (EJI)، تحت عنوان "اعدام بدون محاکمه در آمریکا"، بیش از ۴۰۰۰ سیاه‌پوست در سال‌های ۱۸۷۷ تا ۱۹۵۰ به قتل رسیدند. "میوه‌ی غریب" در دهه‌ای منتشر شد که سازمان‌های فعال همانند انجمن ملی ترفیع رنگین پوستان (NPAAC)، قانون‌گذاران را برای تصویب اعدام بدون محاکمه به‌عنوان یکی از جرایم فدرال تحت فشار قرار داده‌بودند. اما نهادهای قدرتمندتر سفیدپوست در حزب دموکرات، مانع این کار می‌شدند.
انتشار و اجرای زنده‌ی این آهنگ به مذاق همگان خوش نیامد. هری اَنسلینجِر، مسئول اداره‌ی فدرال مبارزه با مواد مخدر، از سرشناس‌ترین این افراد بود. وی که آشکارا عقاید نژادپرستانه‌ی خود را بیان می‌کرد، معتقد بود که مواد مخدر موجب می‌شوند که رنگین‌پوستان حد و حدود خود در جامعه را فراموش کنند و پا را از گلیم خود فراتر نهند. انسلینجر در سال ۱۹۴۷، هالیدی را دستگیر و به مدت یک سال و نیم راهی زندانی در ایالت ویرجینیای غربی کرد. همچنین بعد از آزادی، اجازه‌ی اجرای زنده از او سلب شد.
در سال ۱۹۵۹، هالیدی به‌علت مشکلات قلبی-ریوی به بیمارستان شهر نیویورک مراجعه می‌کند. اگرچه نشانه‌هایی از بهبود در وی دیده می‌شد، اما انسلینجر و افرادش طی اقدامی او را با دستبند به تخت بیمارستان بسته و پزشکان را از ویزیت وی منع می‌کنند. این امر موجب مرگ او در چند روز آینده می‌شود.
کارسونیا وایز وایت‌هِد، دانشیار مطالعات آفریقایی-آمریکایی در دانشگاه لویولا در مریلند، در این باره می‌نویسد: "او (هالیدی) سعی داشت با این آهنگ پیغامی را به مخاطبش انتقال دهد. ایستادن در برابر جمعیت سفیدپوست و آزادانه خواندن در مورد جنایاتی که در آن زمان در آمریکا در جریان بود، شجاعت خاصی می‌طلبید. متن ترانه در مورد اتفاقی در گذشته نبود، بلکه درباره‌ی چیزی بود که در حال اتفاق افتادن بود." وی همچنین اضافه می‌کند: "ما عمدتاً به بیلی هالیدی و سایر زنان خواننده‌ی سیاه‌پوست صرفاً به‌عنوان یک خواننده نگاه می‌کنیم. و کمتر به ایستادگی آن‌ها، از طریق تریبون‌هایشان، در برابر نابرابری و بی‌عدالتی و متعاقباً هزینه‌ای که برای شجاعتشان متحمل شدند، می‌پردازیم."
در سال ۱۹۹۹، مجله‌ی تایم "میوه‌ی غریب" را به‌عنوان ترانه‌ی قرن انتخاب کرد.
گردآورنده: رویین ممقانیه
منابع:
[1] How Billie Holiday’s ‘Strange Fruit’ Confronted an Ugly Era of Lynchings, Karen Juanita Carrillo, history.com, Mar 1, 2021
[2] The Tragic Story Behind Billie Holiday’s “Strange Fruit”, Eudie Pak, biography.com, Aug 25, 2020
#11
#موسیقی_اعتراضی
#قطعه‌هایی_که_نشنیده‌اید
@Rouyesh_iust
@elmosnewss
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment