ویتنام و بنگلادش شروع به تجربه رشد نمایی کرده اند:
بریتانیا، ژاپن و آمریکا همگی با پیشرفت در تولید به ثروت دست یافتند.
اکنون هم ویتنام و بنگلادش در حال انجام کاری مشابه هستند: صادرات برتر ویتنام، دستگاه های الکترونیکی و پوشاک است و صادرات برتر بنگلادش، پوشاک و منسوجات.
این متد، تا به حال جواب داده و این کشورها در سال های اخیر، رشد اقتصادی نمایی را تجربه کرده اند.
اینک اما؛ برخی مطالعات نشان می دهند که ممکن است این مسیر آزموده شده به سوی ثروت، مسدود شود. در بسیاری از کشورهای در حال توسعه، شهری شدن، به معنای مهاجرت فقرا از مزارع روستایی به شهرها، با هدف کار در خدمات شهری و نه در کارخانه هاست.
نوآ اسمیت، استادیار سابق اقتصاد در دانشگاه «استونی بروکس» و ستون نویس «بلومبرگ» می نویسد:«یک توضیح بدیهی برای این پدیده، اتوماسیون صنایع است. جایگزینی ربات ها به جای کارگران فقیر و فاقد مهارتی که عمدتا در پایین ترین زنجیره تولید صنایع ساده و ارزان قیمت، نظیر پارچه بافی، اسباب بازی و سرهم کردن وسایل الکترونیکی مشغول به کارند؛ استخدام این کارگران را فاقد توجیه اقتصادی برای کارفرمایان کرده است. دور از انتظار نیست که کشورهای فقیر در صادرات منابع طبیعی و خدمات صادراتی ارزان قیمتی نظیر مراکز مخابراتی وارد شوند. »
✅ @karkhone