نباید خود را از دنیا جدا کرد. اگر زندگی مان در نور خورشید بگذرد، حرامش نکرده ایم. همه ی تلاش من در هر موقعیتی، در هر بدبختی، در هر سرخوردگی، از نو برقرار کردن رابطه هاست. و حتی در این غم خویش چه عطشی برای دوست داشتن دارم. و چه نشئه ای از نظر کردن به تپه ای در تاریکی شب به من دست می دهد. بر قرار کردن رابطه با حقیقت، در وهله ی اول با طبیعت، و بعد با هنر کسانی که درک کرده اند، و با هنر خودم اگر توانایی داشته باشم. در غیر این صورت، نور خورشید و دریا و مستی هنوز پیش روی من اند...
نومیدی متبسم. مفری نیست، اما بی وقفه سعی دارم بر خود تسلط یابم، که می دانم بی ثمر است. مسئله ی اساسی: خود را نباید نابود کرد، و آن بخش از خود را که در جهان در خواب است.



«یادداشت ها»
آلبر کامو
@Renaissancetranslate

Comments

Be the first to add a comment