کرونا و بلای روستاخوری


این روزها سه استان شمالی کشور به شدت درگیر با یکی از موذی ترین ویروس های آنفولانزایی هستند که تقریبا همه جغرافیای ایران را کم و بیش درگیر کرده است. امامشکلات این سه استان فقط دست و پنجه نرم کردن با کرونا ویروس نیست، آنها با یورش خوش نشینانی که با لطایف الحیل صاحب ویلا بر زمین های کشاورزی و روستاها شده اند نیزمواجهند.


براساس آمار رسمي در فاصله سال هاي 1335 تا 1392 بيش از يك ميليون هكتار اراضي كشاورزي كشور از طريق تغيير كاربري مجاز و غيرمجاز از دست رفته است در حالي كه برخي از كارشناسان اين رقم را بيش از اين مقدار اعلام كرده و آن را نگران كننده مي دانند. این روند در نیمه دوم دهه هشتاد تا نیمه اول 90 به شدت ادامه داشت، هرچند هنوز کم و بیش دیده می شود اما به دلیل نظارت های بیشتر از شدت آن کاسته شده است.

شوربختی آنجاست که بخش عظيمي از تغيير كاربري اراضي زراعي و باغي در كشور به صورت مجاز يعني توسط نهادهاي مرتبط خدمات رسان از جمله بنياد مسكن، شهرداري ها، دهياري ها و جهادكشاورزي صورت مي گيرد، موضوعي كه به نظر چندان توجيه پذير نيست و ناشی از ضعف مديريت، فساد اداری و نبود هم افزايي و همگرايي در ميان مسئولان مربوط در برخورد با چنين تخلفاتي بوده است.


این روزها که حال این سه استان شمالی خوب نیست، تعدادی از این خوشنشینان شهری و البته پایتخت نشین حاضر به درک و مدارا با جامعه محلی نبوده و حتی با توهین و تحقیر مردم محلی، رفتن به ویلاهایی که روزگاری زمین های کشاورزی بوده است را حق خود می دانند.

پیامدهای روستا خوری و زمین خواری و تغییر کاربری های غیرقانونی و حتی قانونی، فساد سیستماتیک، ناآگاهی و البته نیاز و ناگزیری روستاییان در نبود بازار مطمئن کشاورزی و عدم توجه به محیط زیست و جنگل خوری اکنون رخ نموده و در گیرو دار دست و پنجه نرم کردن با کرونا وقت اندیشیدن به این نکته است که چرا در این کشور همه معضلات به هم ربط دارند.. /مهتابذرافکن

🆔 @RuralWomenIssues 👩‍🌾