جانم فردوسی 😍 یاشاسین زبان فارسی زبان ملی ایران زمین ❤️🤍💚

اندر ستایش خرد جمعی مردم یک سرزمین

خرد جمعی یا هوش جمعی برآیند نظرات تمام افراد جامعه می‌باشد ‌و از آنجا برمی‌آید که
مردمی با منافعی مشترک مثل مردم یک کشور تا چه اندازه با یکدیگر برای بدست آوردن منافع
جمعی و ملی شان همکاری می‌کنند.

در جامعه ایرانی چه مقدار خرد جمعی و همکاری بین تمام مردم برای بدست گرفتن منافع جمعی شان وجود داره؟؟

خار چشم دشمنان این سرزمین

نامش جاودانه ست

به یزدان اگر ماخرد داشتیم کجا این سرانجام بد داشتیم

توان خرد ......توان اندیشیدن خود آگاهانه و .....اندیشیدن خود آگاهانه ...‌‌‌متاسفانه اندیشیدن خود آگاهانه وجود ندارد و بسیار کم در سطح بعض فیلسوفان های خاص محدود مانده و لذا در مورد ماهیت روح و شاخصه های آن مثل توان اندیشیدن و توان آگاهی و توان خرد و ......انجام نگردیده چون مستلزم عبور یا رهایی یا گریز از نیروی حفظ وضعیت موجود نیروی فکری ناخودآگاه می باشد که از مانع ورود به قسمت خود آگاه ذهن میشود ......ولی بوده و هستند و خواهند بود تعداد بسی اندکی که با تصمیم اراده و توان گریز از این نیروی بازدارنده توانسته به قسمت خودآگاه ذهن راه یافته و تواناییهای خاص خود را کشف یا بازیابی نمایند ...مثل فردوسی ......خرد یکی از دوچشم روح است یکی چشم آگاهی در مفهوم علم و دانستن جزییات و کلیات امور و موضوعات مادی و غیر مادی و دیگری چشم خرد می باشد توان تشخیص درستی از نادرستی و توان قضاوت .......چشم اول قدرتمند میسازد و چشم دوم مربوط به حوزه دیگری است حوزه عملکرد و رفتاری در ارتباط با دیگران متاسفانه این چشم بشر کور است و الا دنیا بهشت موعود بود و بسیار سخت است که این چشم بینایی خود را بدست آورد چشم دوم یعنی خرد توان درستی را تشخیص دادن و بدرستی عمل کردن و نتیجه آن فراتر از موضوع قدرت بشر است موضوع و نتیجه این توان خاص یعنی خرد تفوق بر اژدهای هفت سر و هیولای آشوب و نفرت و نا آرامی روح است که این تفوق روی دیگرش آرامش روح است ......نتیجه آن رهایی از درد و رنج و فلاکت است که بدست خود بشر با استمداد و پیروی عملی از حکم خرد بر درستی و راستی در پندار و گفتار و کردار هویدا میگردد و آرامشی پایدار توام با امنیت ............و آرامش و رهایی از رنج و درد و سختی بسی برتر از طبع قدرت خواهی علم است که اگر الزامی نباشد این یعنی غلبه بر نیروی منفی نا آرامی و درد و رنج ضرورتی انکار ناپذیر است ....