سدسازی زندگی زنان روستایی را نابود می کند
سدسازان وقتی در خصوص غرق کردن روستاها در فرآیند سدسازی مورد سوال قرار می‌گیرند؛ با این توجیه که به مردان خانواده و مالکان پول می پردازند و زمین‌ها را می‌خرند خود را تبرئه می کنند. اما در این میان چون اکثریت زنان نه مالکند و نه سرپرست کاملا فراموش می شوند.
اما حقیقت این است که اگرچه زنان مالک منابع نیستند اما نقش مهمی در اداره زمین و منابع آن داشته و البته مدیریت درآمد خانواده نیز برعهده دارند.
زنان در تمام مراحل کشاورزی از آماده سازی تا کاشت محصولات گرفته تا داشت و برداشت مشارکت دارند. آنها همچنین محصولات فصلی و سایر محصولات جنگلی را در بازارهای محلی فروخته و اقتصاد خانواده بویژه نیازهای خاص دخترانشان را برآورده می سازند. زنان بخش مهمی از سایر فعالیت‌های اقتصادی مانند دامداری و مرغداری، حتی ماهیگیری های کوچک را مدیریت کرده و معمولاً از این درآمدها برای آموزش فرزندانشان استفاده می کنند.
آنها همچنین حافظان میراث فرهنگی و صنایع دستی اند و حس تعلق به مکان آنها بسیار قوی است.
اما سدسازی و غرق کردن روستاها تمام این زندگی را نابود کرده و هیچ جایگزین و خسارتی به زنان ارائه نمی شود. هرچند این خسارت‌ها غیر قابل جبران است و در نهایت زنان را یا حاشیه نشین شهرها می کند و یا در مکانی دیگر رها شده و سرپرستان آنها با پولی که از پیمانکاران گرفته اند برای کار به حاشیه شهرها می روند. گاه برمی گردند و گاه نیز برنمی گردد و زنان در فقر و تنهایی با کودکان سالمندان رها می شوند.
علاوه بر این سدسازی جوامع را به دو دسته پایین سد و بالای سد تقسیم کرده و توازن اجتماعی و معیشت را همانند توازن اکوسیستم برهم می زند. مطالعات اجتماعی و فرهنگی سدها این مسائل را در نظر نگرفته و بیشتر به مضحکه ای می ماند.
سدسازی بر روی رودخانه های دائمی شاید برای پیمانکاران و سوداگران سدسازی پر سود باشد، اما ویران کننده صدها خانواده در طول حوضه آبریز است. /مهتا بذرافکن
#نه_به_سد_خرسان3
#نه_به_سد_فنیسک
#نه_به_سدهای_ارومیه
🆔@ruralwomenissues
سدسازان وقتی در خصوص غرق کردن روستاها در فرآیند سدسازی مورد سوال قرار می‌گیرند؛ با این توجیه که به مردان خانواده و مالکان پول می پردازند و زمین‌ها را می‌خرند خود را تبرئه می کنند. اما در این میان چون اکثریت زنان نه مالکند و نه سرپرست کاملا فراموش می شوند.
اما حقیقت این است که اگرچه زنان مالک منابع نیستند اما نقش مهمی در اداره زمین و منابع آن داشته و البته مدیریت درآمد خانواده نیز برعهده دارند.
زنان در تمام مراحل کشاورزی از آماده سازی تا کاشت محصولات گرفته تا داشت و برداشت مشارکت دارند. آنها همچنین محصولات فصلی و سایر محصولات جنگلی را در بازارهای محلی فروخته و اقتصاد خانواده بویژه نیازهای خاص دخترانشان را برآورده می سازند. زنان بخش مهمی از سایر فعالیت‌های اقتصادی مانند دامداری و مرغداری، حتی ماهیگیری های کوچک را مدیریت کرده و معمولاً از این درآمدها برای آموزش فرزندانشان استفاده می کنند.
آنها همچنین حافظان میراث فرهنگی و صنایع دستی اند و حس تعلق به مکان آنها بسیار قوی است.
اما سدسازی و غرق کردن روستاها تمام این زندگی را نابود کرده و هیچ جایگزین و خسارتی به زنان ارائه نمی شود. هرچند این خسارت‌ها غیر قابل جبران است و در نهایت زنان را یا حاشیه نشین شهرها می کند و یا در مکانی دیگر رها شده و سرپرستان آنها با پولی که از پیمانکاران گرفته اند برای کار به حاشیه شهرها می روند. گاه برمی گردند و گاه نیز برنمی گردد و زنان در فقر و تنهایی با کودکان سالمندان رها می شوند.
علاوه بر این سدسازی جوامع را به دو دسته پایین سد و بالای سد تقسیم کرده و توازن اجتماعی و معیشت را همانند توازن اکوسیستم برهم می زند. مطالعات اجتماعی و فرهنگی سدها این مسائل را در نظر نگرفته و بیشتر به مضحکه ای می ماند.
سدسازی بر روی رودخانه های دائمی شاید برای پیمانکاران و سوداگران سدسازی پر سود باشد، اما ویران کننده صدها خانواده در طول حوضه آبریز است. /مهتا بذرافکن
#نه_به_سد_خرسان3
#نه_به_سد_فنیسک
#نه_به_سدهای_ارومیه
🆔@ruralwomenissues
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment