بعد کارها را عرض کردم. یک نفر به علت حمل چند گرم هروئین به اعدام محکوم شده بود، مادرش عریضه داده بود... فرمودند: چه باید کرد؟ قانون است و در کشور نمی توان گذشت کرد. عرض کردم: متأسفانه نمی دانم چنین مجازات سنگین مناسب چنین جرمی هست با نه؟ مضافاً به اینکه هیچ اثر مثبت هم تاکنون گرفته نشده {است}. قرمودند: حالا پروندۀ او را ببین ولی ما برای یک گرم هروئین هم اعدام کرده ایم. عرض کردم: با تمام این تفصیل فایده نبخشیده. فرمودند: به هر حال اینکه تریاک کاری را دوباره در شرکتهای سهامی زراعی شروع کردیم، کار خوبی بود، چون بی جهت پول کشور به خارج می رفت و ترکها و افغانها هم که دست بردار نیستند. با آن که ترکها با فشار آمریکاییها تریاک کاری را قدغن کردند، حالا بعد از یک سال موضوع پلتفرم انتخابات آنها شده است و می خواهند شروع کنند. عرض کردم زراعت پرمنفعتی است، من امسال با اجازۀ وزارت کشاورزی 30 هکتار زراعت کردم. بعد امر فرمودید منحصر به شرکتهای سهامی زراعی دولتی باشد، من و یک عدۀ دیگر مردم که چنین اجازه را نداشتند، زراعت را امحاء کردیم. ضرر من در حدود پانصد هزار تومان است. فرمودند: عجب، عجب، هیچ نمی دانستم چنین باشد.