This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
روز جهانی صلح
کشوری در سیاهی فرو میرد
کشور دیگری آن را نگاه میکند.
کودکی در آن کشور رنج میکشد
کودکی در کشور دیگر به او نگاه میکند.
نمیدانم کودکی که رنج کودکی را در آن کشور می بیند، چه در سرش میگذرد
حال از من بشنو
من کجا هستم
محصور شده با دیوار
انگار چهار ستون خانه گیرم انداخته
انگار که در خانه بسته است
میهراسم پاهای کوچکم را از خانه ی پدری بیرون بگذارم
در اعماق طفولیت حس میکردم هیچ وقت یک انسان از انسان دیگری نمیترسد اما حالا من از آدم‌ها میترسم
از میدان ها میترسم
میدان های جنگ که در آن انسان ها، انسان ها را می بلعند
دنیایی که انسان، انسان را درک نمیکند
دنیای کوچکی است
مثل ذهن کوچکم که در آن همه چیز جا می‌شود
چرا هیچ وقت زمین را از بالا نگاه نمی‌کنید؟
زمینی که میگویید بزرگ است
وقتی از آسمان نگاهش کنید
انگار که وجود ندارد
اما ما انسان ها که نزدیک هم هستیم
یکدیگر را نمی‌بینیم یکدیگر را
از دور نگاه می‌کنم انگار وجود نداریم
پس میدان جنگ را تمام کنید
با میدان جنگ خودمان را نشان ندهیم
📝 دلنوشته‌ای از صغری، نوجوان خانه ایرانی قلعه گبری شهرری
🆔@imamalisociety
کشوری در سیاهی فرو میرد
کشور دیگری آن را نگاه میکند.
کودکی در آن کشور رنج میکشد
کودکی در کشور دیگر به او نگاه میکند.
نمیدانم کودکی که رنج کودکی را در آن کشور می بیند، چه در سرش میگذرد
حال از من بشنو
من کجا هستم
محصور شده با دیوار
انگار چهار ستون خانه گیرم انداخته
انگار که در خانه بسته است
میهراسم پاهای کوچکم را از خانه ی پدری بیرون بگذارم
در اعماق طفولیت حس میکردم هیچ وقت یک انسان از انسان دیگری نمیترسد اما حالا من از آدم‌ها میترسم
از میدان ها میترسم
میدان های جنگ که در آن انسان ها، انسان ها را می بلعند
دنیایی که انسان، انسان را درک نمیکند
دنیای کوچکی است
مثل ذهن کوچکم که در آن همه چیز جا می‌شود
چرا هیچ وقت زمین را از بالا نگاه نمی‌کنید؟
زمینی که میگویید بزرگ است
وقتی از آسمان نگاهش کنید
انگار که وجود ندارد
اما ما انسان ها که نزدیک هم هستیم
یکدیگر را نمی‌بینیم یکدیگر را
از دور نگاه می‌کنم انگار وجود نداریم
پس میدان جنگ را تمام کنید
با میدان جنگ خودمان را نشان ندهیم
📝 دلنوشته‌ای از صغری، نوجوان خانه ایرانی قلعه گبری شهرری
🆔@imamalisociety
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment