🔹گلایه علمای امامیه مکه به علمای اصفهان

🔸سید نعمة الله جزائری در شرح عوالی اللئالی نوشته است:

🔹کسی که مورد اطمینان و وثوق من است به من گفت: برخی از علمای فرقه حقه که در شهر مکه ـ زاد الله شرفا ـ سکونت داشتند به علمای اصفهان که اهل محراب و منبر بودند [نامه] فرستادند که : «انّکم تَسبّون ایمتهم فی اصفهان و نحن فی الحرمین تعذّب بذلک اللعن و السب». شما در اصفهان، به امامان آنها دشنام می دهید، و ما در حرمین به خاطر لعن و سبّ شما در عذاب هستیم.


🔸شیخ علی بن عبدالعالی کرکی وقتی در عصر سلطان عادل شاه طهماسب وارد اصفهان و قزوین شد شاه [خواست] سلطنت و ملک به وی دهد. به او گفت: انت احقّ بالمُلک، لانک النائب عن الامام علیه السلام، و أنا اکون من عمّالک، اقوم بأوامرک و نواهیک.

🔹او دستور داده است که در هر قریه ای، عالمی و امامی باشد تا برای مردم نماز بخواند و شریعت را به آنان تعلیم دهد. شاه هم نامه هایی به عمال خود می نوشت تا دستورات شیخ را اطلاع کنند و این که او اصل در این اوامر و نواهی است.

🔸شیخ هرجا می رفت «سبّاب» [تبرائیان] در رکاب او می رفتند، و آشکار لعن به شیخین و تابعان آنان می کردند. زمانی که ملوک مخالف این را شنیدند فتنه ها میان سلاطین بالا گرفت، خونها ریخته شد و اموال از میان رفت.

🔹این در حالی بود که شیخ بهایی، ملاحظه این امور را می کرد و با ارباب مذاهب، معاشرت خوبی داشت، برای آن که ترس از بالا گرفتن فتنه داشت! شیخ بهایی سفرهای زیادی در بلاد مخالفین داشت. وطن و خویشان و عشایر او هم در آن بلاد بودند. او با آنها معاشرت نیکویی داشت.

مقاله: تفاوت مشی دو عالم در معاشرت با اهل سنت، رسول جعفریان.


#فرهیختگان، ندای آگاهی