در برابر فجایع
                     بزدلانی شرم‌آوریم
و در مقابل قدرت و زور
                                     بردگانی پلید...
چونان ثمره‌ای ضعیفیم
که تا زمان بالیدن و رشد
             طعم و رنگمان حتی
چشمی را بر سر شوق نمی‌آورد
ثمره‌ای غریب؛
                یتیمانی معلق میان گلها
که ساعت زیبایی‌اش
                     زمان سقوطش است...
به وهن و سخره گرفتیم
           بهترین آرزوها‌ را
      هر نوای عاشقانه را
و هر نهالِ نوخاسته از خِرد را خشکاندیم..
از هر شادی و شوق
به بهانه دلزدگی گریختیم...
و آمالِ شعر و کمال هنر
                مغز خُردمان را تلنگری نزدند..

🖌میخاییل لِرمانتاف
بندهایی از شعر تامل، ١٨٣٨

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing

Comments

Be the first to add a comment