📕دربرابراستبداد(#بیست_درس_قرن_بیستم)
🖌تیموتی اسنایدر
ترجمه: بابک واحدی
انتشارات: نشرگمان
#درس_هفدهم
۱۷. گوش به زنگ واژه های خطرناک باشید
هوشمندترین نازی‌ها، یعنی کارل اشمیت، نظریه‌پرداز حقوق، با زبانی ساده جوهر حکمرانیِ فاشیستی را توضیح داده بود. او گفته بود که راه از میان برداشتن همه قواعد تمرکز بر استثناء‌هاست. رهبران نازی با جعل اعتقادی عمومی مبنی بر این‌که زمانه فعلی زمانه‌ای استثنایی است، از مخالفان خویش جلو می‌افتند و بعد آن وضعیت استثنایی را به یک وضعیت اضطرار دائم تبدیل می‌کنند. این‌جاست که شهروندان آزادی واقعی را در ازای امنیت ساختگی فرو می‌گذارند.
شکی نیست که سیاستمداران امروز وقتی از تروریسم حرف می زنند از خطری واقعی خبر می‌دهند. ولی وقتی سعی می‌کنند ما را جوری تعلیم دهند که آزادی را به نام امنیت فرو بگذاریم باید حواسمان را جمع کنیم و تسلیم ایشان نشویم. برای داشتن یکی از این دو لزوماً نباید دیگری را فدا کرد. کسانی که با اطمینان به شما می‌گویند فقط به بهای از دست دادن آزادی می توانید به امنیت دست یابید، معمولاً می‌خواهند هم آزادی و هم امنیت را از شما سلب کنند.
هیچ بعید نیست که آزادی را فروگذاریم و امنیت بیشتر هم به دست نیاوریم. احساسِ تبعیت و تمکین در برابر مقام حاکم شاید آرامش بخش باشد ولی این با امنیت واقعی فرق دارد. از طرف دیگر به دست آوردن کمی آزادی شاید ترسناک و اضطراب آور باشد، ولی این ناخوشی و اضطراب موقت خطرناک نیست.
هیچ دکترینی به‌نام افراطی‌گری نداریم. آن‌جا که حاکمان مثبت از افراطیون سخن به میان می‌آورند، منظورشان کسانی است که در جریان اصلی و خط فکری قالب جایی ندارند، همین و بس و البته که خود این حاکمان مستبد جریان اصلی و خط فکری غالب در هر زمان معین را تعیین می کنند.
مخالفان سیاسی قرن بیستم چه مخالفان فاشیسم و چه مخالفان لیبرالیسم و سرمایه‌داری و چه مخالفان کمونیسم، همه افراطی خوانده می‌شدند. رژیم های اقتدارگرای جدید نیز از قوانین ضد افراطی‌گری برای مجازات منتقدان سیاست های‌شان استفاده می کنند.در این معنا و مفهوم افراطی‌گری می‌تواند هر معنایی داشته باشد جز آنچه حقیقتاً افراطی است: استبداد.
#انقلاب_ایران
@designmanufacturing
🖌تیموتی اسنایدر
ترجمه: بابک واحدی
انتشارات: نشرگمان
#درس_هفدهم
۱۷. گوش به زنگ واژه های خطرناک باشید
هوشمندترین نازی‌ها، یعنی کارل اشمیت، نظریه‌پرداز حقوق، با زبانی ساده جوهر حکمرانیِ فاشیستی را توضیح داده بود. او گفته بود که راه از میان برداشتن همه قواعد تمرکز بر استثناء‌هاست. رهبران نازی با جعل اعتقادی عمومی مبنی بر این‌که زمانه فعلی زمانه‌ای استثنایی است، از مخالفان خویش جلو می‌افتند و بعد آن وضعیت استثنایی را به یک وضعیت اضطرار دائم تبدیل می‌کنند. این‌جاست که شهروندان آزادی واقعی را در ازای امنیت ساختگی فرو می‌گذارند.
شکی نیست که سیاستمداران امروز وقتی از تروریسم حرف می زنند از خطری واقعی خبر می‌دهند. ولی وقتی سعی می‌کنند ما را جوری تعلیم دهند که آزادی را به نام امنیت فرو بگذاریم باید حواسمان را جمع کنیم و تسلیم ایشان نشویم. برای داشتن یکی از این دو لزوماً نباید دیگری را فدا کرد. کسانی که با اطمینان به شما می‌گویند فقط به بهای از دست دادن آزادی می توانید به امنیت دست یابید، معمولاً می‌خواهند هم آزادی و هم امنیت را از شما سلب کنند.
هیچ بعید نیست که آزادی را فروگذاریم و امنیت بیشتر هم به دست نیاوریم. احساسِ تبعیت و تمکین در برابر مقام حاکم شاید آرامش بخش باشد ولی این با امنیت واقعی فرق دارد. از طرف دیگر به دست آوردن کمی آزادی شاید ترسناک و اضطراب آور باشد، ولی این ناخوشی و اضطراب موقت خطرناک نیست.
هیچ دکترینی به‌نام افراطی‌گری نداریم. آن‌جا که حاکمان مثبت از افراطیون سخن به میان می‌آورند، منظورشان کسانی است که در جریان اصلی و خط فکری قالب جایی ندارند، همین و بس و البته که خود این حاکمان مستبد جریان اصلی و خط فکری غالب در هر زمان معین را تعیین می کنند.
مخالفان سیاسی قرن بیستم چه مخالفان فاشیسم و چه مخالفان لیبرالیسم و سرمایه‌داری و چه مخالفان کمونیسم، همه افراطی خوانده می‌شدند. رژیم های اقتدارگرای جدید نیز از قوانین ضد افراطی‌گری برای مجازات منتقدان سیاست های‌شان استفاده می کنند.در این معنا و مفهوم افراطی‌گری می‌تواند هر معنایی داشته باشد جز آنچه حقیقتاً افراطی است: استبداد.
#انقلاب_ایران
@designmanufacturing
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment