جدای از اینکه مقصود شاعر چی بوده، قطعا منظور ما، این چیزها نیست، این ها کنایه از حالت های عرفانی هستند که برای مخاطب ملموس نیستند. برای ملموس و محسوس شدن آن امور متا فیزیکی، مجبور به استفاده از این تعبیرات هستیم توی قرآن شبیه به این تعبیرات وجود داره مثلا قرآن میگه یدالله فوق ایدیهم قطعا منظورش این نیست که خدا دست داره منظورش از دست، قدرته خداست
اینجا هم منظور از رقص، چیز دیگه ای هست مثلا ممکنه منظور اعمال نیکی باشه که بنده ی عاشق، برای خداوند و معشوق حقیقی انجام میدهد
لرزه وا داشت
پَنبه را از ریشِ شَهْوت بَرکَنی
رَقْص و جولان بر سَرِ میدان کُنند
رَقْص اَنْدَر"خونِ خود" مَردان کُنند
چون رَهَند از دستِ "خود"، دَستی زَنَند
چون جَهَند از نَقصِخود، رَقصیکُنند
مُطرِبانْشانْ از "دَرون" دَف میزَنَند
بَحْرها در شورشان کَف میزَنَند
تو نبینی لیکْ بَهْرِ گوششان
بَرگها بَر شاخها هم کَفزَنان
تو نبینی بَرگها را کَف زدن
"گوشِ دل" باید، نه این گوشِ بَدَن
مولانا
توی قرآن شبیه به این تعبیرات وجود داره
مثلا قرآن میگه یدالله فوق ایدیهم
قطعا منظورش این نیست که خدا دست داره
منظورش از دست، قدرته خداست
اینجا هم منظور از رقص، چیز دیگه ای هست مثلا ممکنه منظور اعمال نیکی باشه که بنده ی عاشق، برای خداوند و معشوق حقیقی انجام میدهد