.
مرگ هم‌ گاهی گلستان می‌شود مثل گلستان که حالا مرگ است. که بود ابراهیم گلستان؟ نمی‌توانم جز در یک مفهوم خلاصه‌اش کنم: «مرد زیرزمینی» داستایفسکی. هم‌او که هم خشم داشت بر دوران، هم مهر بر دیگری، هم مبالغه می‌کرد هم مبارزه، هم لج داشت بسیار هم انسان‌خواه بود فراوان، هم انزوا را می‌ستود هم معاشرت را خوش داشت، هم خودش را گاه دریغ می‌کرد، هم گاه هبه. حافظه بود گاه و فراموشیِ خودخواسته گاهِ دیگر... عصیان‌گرِ مدام. بدآمدن‌اش را فریاد می‌زد و مقابل تابلوی «ندیمه‌های» ولاسکوئز به پهنای صورت می‌گریست و اگر تو با خاطره‌ی گریستن او از درک آن زیبایی متاثر نمی‌شدی حتمن مشکل داشتی! چه‌قدر دوست‌ات داستم آقای گلستان. چه‌قدر دوست‌ات دارم که ابایی نداشتی از مردِ زیرزمینی‌بودن در خانه‌ای کهن در حوالی لندن. تو بی‌ابابودی همیشه، حتا در مقابلِ خودت. که تو «گفته‌ها» و «نوشته‌ها» بودی متجسد. متجسم و متبلور. برای همین آتش در گلستان می‌شدی و بعد خنکای آب بر آتش در گلستان. کلمات‌تان مسلح بود و این خلاف‌آمد روزگار من بود که درش مغالطه و تعارف حرف نخست را می‌زد. قدیس بودی؟ هرگز. که اگر قدیس بودی گلستان نبودی. تو همان راه و رفته و رفتار بودی. موجزترین کلماتی که می‌شود درش مردِ زیرمینی‌بودن را تلخیص کرد. اَه که در تلخیص هم ماهی سُرنده‌ای هستی آقای گلستان. صد‌ویک سال زیستن... آه از آن یک سالِ اضافه بر صد که طعنه‌ات بود به زمان. که بورخس نوشت اگر هزار‌و‌یک شب، هزار شب بود یعنی تمام و اگر نهصد‌و‌نود‌و‌نه شب یعنی فقدان و حالا یعنی امکان و تداوم. و شما صد‌و‌یک سال بودید که یعنی مردن ماجراجویی تازه‌ی شماست. این «یک» سال علاوه بر صد می‌خنداندم و می‌دانم شاید تهِ ذهن‌تان فکر کرده‌بودید این هم یک دهن‌کجی دیگر به رُندی دنیا که رِندی چون شما ابایی از این بازی‌ها نداشت. بله به‌قول خودتان چه «اَنتقِسان». چه جالب. آقای گلستان نمی‌دانم به شما بابت مُردن‌تان تسلیت بگویم یا ناراحت می‌شوید اما این را می‌دانم که باید بابت بودن‌تان به «ایران» که جانانه دوست‌اش داشتید تبریک بگویم. این کلمات و گفته‌ها می‌مانند باقی زمان است که خواهد‌گذشت و تن ما را هم با خاک آشنا خواهد‌کرد. مرُدنِ گلستان در یک نیم‌روز تابستانی در چرتِ ظهرگاهی شروعِ یک داستان است. «پیرمرد وقتی از خواب بلند شد همه مرده‌بودند جز درختِ سدرِ توی حیاط خانه.»... بله گاهی مرگ گلستان می‌شود و مثل ابراهیم گلستان که مرگ است. «خوشا مرگ»... خوشا مُردن در یک ظهر تابستانی وقتی فقط رفته‌ای تا بخوابی. خانم‌ها آقایان این است قصه‌ی مردی که از تهِ تاریکی سر بالا کشید...
#مهدی_یزدانی_خرم

@Ellinne

Comments

Be the first to add a comment