محققین زیر در 5 سال گذشته (2015 تا 2019)، در کمتر از هر 5 روز، به طور متوسط در نشر یک مقاله همکاری داشته اند:

امیر حسین صاحبکار هر 2.9 روز یک مقاله
محسن خاکزاد هر 3.28 روز یک مقاله
فریدون عزیزی هر 3.62 روز یک مقاله
محمد رضا گنجعلی هر 4.6 روز یک مقاله
مسعود صلواتی نیاسری هر 4.7 روز یک مقاله

در این محاسبات فقط مقالات ریویو و اریجینال (Article and Review) در نظر گرفته شده اند.

4 comments

میشه لطف کنید توضیح بدید چطور این کار امکان پذیره؟
احتمالا کارها در قالب پروژه های تحقیقاتی بزرگ ک تیم و متخصص زیادی درگیر هستند انجام میشه. مثلا یه پروژه تحقیقاتی در یک سایت بهداشتی امریکایی دیدم که از یک پروژه ۱۵۰ تا مقاله در یک سال
استخراج کرده بودند و
به نظرم در قالب پروژه ها و طرح های تحقیقاتی بزرگ و قابل توجه و با تیم خوب و البته صرف بودجه مناسب شدنی هست. اگه دوستان نظر دیگری دارند بفرمایند
لازم ابتدا به شرایط احراز سمت نویسندگی توجه داشته باشیم.
یکی از موارد که باعث انتشار زیاد می‌شود، افزایش شبکه نویسندگی بین افراد است.
آنچه که تجربه کوتاه بنده نشان داد در سطوح پایین، نوشتن اسامی افراد به دلایل متفاوتی درج می‌شود بدون اینکه شخص سهمی بعنوان نویسنده داشته باشد. در ابعاد بزرگتر را ....
منظور شما اینه که شاید بیشتر این افراد اصولا صلاحیت داشتن این تعداد مقالات رو ندارند. با این حساب ما از نویسندگان و فارغ التحصیلان جدید چه انتظاری داریم که وارد لابی های چاپ مقاله نشوند و یا با تقلب شروع به چاپ مقاله نکنند. آیا خانه از پایبست خراب است؟
چه کنیم از این پدیده مخرب خلاص شویم؟