.
گفت‌وگوی نوشابه امیری با عباس کیارستمی با محوریت «طعم گیلاس» که دو سال بعد از ساخت این فیلم صورت گرفته است.
در این گفت‌وگوی نسبتا بلندبالا که در خانه‌ی کیارستمی انجام شده، نوشابه امیری روی «تنهایی» مصاحبه‌شونده تاکید دارد:

▪.../ حالا سوال شما چه بود؟
کیارستمی باهوش‌تر از آن است که متوجه مضمون سوال من نشود و حافظه‌اش بهتر از آن‌که، سوال یادش رفته باشد، من فکر می‌کنم او به این تنهایی نرسیده، که این فضیلت است، او را تنها کرده‌اند.
¤ چرا؟
▪نمی‌دانم در شروع، شرایطش را خودم به وجود آوردم و یا شرایط بیرونی به من تحمیل شد. اصلا من نمی‌خواهم درباره‌ی خودم حرف بزنم.
من هم خودم را به آن راه می‌زنم:
¤ این مسئله را در فیلم دیدم.
▪آخر من اگر بخواهم درباره‌ی خودم صحبت کنم، مقوله‌ی دیگری می‌شود.
باز هم خود را به آن راه می‌زنم:
¤ آدم این تنهایی را در فیلم می‌بیند.
▪آن ربطی به من ندارد. تازه فکر نمی‌کنم آن‌جا به تنهایی اشاره کرده باشم.
در دل می‌گویم: آقای کیارستمی! آقای کیارستمی! ما که دو چشم بینا داریم. نداشتیم هم تنهایی از سر و روی آقای بدیعی می‌بارید. در سردی خانه‌اش، در همان یک لحظه که خانه‌اش را دیدیم، دل آدم منجمد می‌شد. آقای کیارستمی! ولی به زبان می‌گویم:
¤ حتی آدم‌های دیگر فیلم هم در صحنه‌ها تنها بودند، آقای بدیعی که هیچ.
▪خب جغرافیای آن صحنه این‌طور بود.
¤ بالاخره شما آن لوکیشن را انتخاب کرده بودید.
▪افرادی که به طبیعت علاقه‌مندند، می‌دانند در طبیعت انسان بسیار کم‌تر است.
¤ همین‌که به طبیعت علاقه‌مندید، خودش یک دلیل اصلی ا‌ست.
‌
خانم امیری به مناسبت بازنشر این مصاحبه پس از حدود بیست سال، برای ما نوشت: «بعد از بازخوانی مصاحبه و از پس سال‌ها، بیش از آن موقع به تنهایی کیارستمی پی بردم. سرنوشت تلخ هنرمند در حکومتی بسته و استبدادی.»

پ.ن: «مراسم ویژه» نام اولیه‌ی فیلم «باد ما را خواهد برد» است که در مصاحبه، چندین‌بار از آن نام برده می‌شود.
‌