شواهد تاریخی گواه بر این است که گاهی مبشّرین مسیحی، پیشاپیش استعمار در حرکت بوده اند. جواهر لعل نهرو، نخست وزیر هند می نویسد: ابتدا مبلغان مذهبی و به دنبال آن کشتی های جنگی می آیند و بعد هم تصرف اراضی شروع می شود.(۱) هانس کونگ، از اندیشمندان مسیحی معاصر، این واقعیت را انکار نمی کند و می گوید: در تمام قرون گذشته مبلغان مسیحی در حوزه های اقتصادی، سیاسی و به ویژه معنوی و فرهنگی یقیناً تابع انگیزه های تبلیغی قدرت های استعماری بوده اند.(۲) نخستین رئیس جمهور کنیا گفته است: وقتی اروپائیان به آفریقا آمدند، آنان کتاب مقدس را داشتند و ما زمین؛ زمانی فرا رسید که آنان زمین داشتند و ما کتاب مقدس(۳) امروزه، فرقه هایی که الهیات پِنطیکاستی دارند مانند کلیسای جماعت ربانی با بکارگیری آموزه های شفا، محبت، خواب، انرژی درمانی، در جذب افراد از سایر فرقه ها، موفق تر بوده اند. از مهم ترین روش های تبلیغی کلیسا از گذشته تا به حال، ارائه خدمات به نام مسیح در میان اقشار محروم و آسیب پذیر جامعه است. این فعالیت ها در قالب توزیع کتاب مقدس و جزوه های مذهبی در لوای خدمات درمانی و آموزشی در روستاها و شهرها و مراکز ترک اعتیاد و … ارائه می شود.فعالیت های تبشیری اینترنتی و شبکه های ماهواره ای و حتی تبشیر های خانگی همه در یک راستا بوده و سعی بر جلوه نمایی مسیحیت و نجات با نام مسیح دارند. عمده ی مسائل تبشیری جدید متعلق به پروتستان است. آنها از اوایل قرن هفدهم کم کم به فکر تبشیر افتادند. البته تا پیش از پروتستان ها، کاتولیک ها با پشتیبانی دولت های کاتولیک مذهبِ اروپا به تبشیر مسیحیت در کشورهای دیگر می پرداختند. اشخاصی مانند لوتر، تِسوینگلی و کالوَن به نحوه ی عمل رهبران کلیسای کاتولیک، مانند توجه بیش از حد به تجمل گرایی، بخشش گناهان در مقابل پول و قدرت مطلقه ی کلیسا و … اعتراض کردند و به همین جهت «پروتستان» نامیده شدند. آنها توانستند حرکت های مذهبی و تبلیغی خوبی در اروپا داشته باشند. قرن نوزدهم اوج فعالیت های تبشیری آنها بود که بر تعداد فرقه های پاپتیست ها و متدیست ها در آمریکای شمالی افزود و در انگلستان نهضت انجیلی انجام شد و انجمن بزرگی به نام «جوانان ذکور مسیحی» در سال ۱۸۸۴ م و سازمان «لشکر نجات» در سال ۱۸۶۵ م تشکیل شد.و ... .
هانس کونگ، از اندیشمندان مسیحی معاصر، این واقعیت را انکار نمی کند و می گوید: در تمام قرون گذشته مبلغان مسیحی در حوزه های اقتصادی، سیاسی و به ویژه معنوی و فرهنگی یقیناً تابع انگیزه های تبلیغی قدرت های استعماری بوده اند.(۲)
نخستین رئیس جمهور کنیا گفته است: وقتی اروپائیان به آفریقا آمدند، آنان کتاب مقدس را داشتند و ما زمین؛ زمانی فرا رسید که آنان زمین داشتند و ما کتاب مقدس(۳)
امروزه، فرقه هایی که الهیات پِنطیکاستی دارند مانند کلیسای جماعت ربانی با بکارگیری آموزه های شفا، محبت، خواب، انرژی درمانی، در جذب افراد از سایر فرقه ها، موفق تر بوده اند. از مهم ترین روش های تبلیغی کلیسا از گذشته تا به حال، ارائه خدمات به نام مسیح در میان اقشار محروم و آسیب پذیر جامعه است. این فعالیت ها در قالب توزیع کتاب مقدس و جزوه های مذهبی در لوای خدمات درمانی و آموزشی در روستاها و شهرها و مراکز ترک اعتیاد و … ارائه می شود.فعالیت های تبشیری اینترنتی و شبکه های ماهواره ای و حتی تبشیر های خانگی همه در یک راستا بوده و سعی بر جلوه نمایی مسیحیت و نجات با نام مسیح دارند.
عمده ی مسائل تبشیری جدید متعلق به پروتستان است. آنها از اوایل قرن هفدهم کم کم به فکر تبشیر افتادند. البته تا پیش از پروتستان ها، کاتولیک ها با پشتیبانی دولت های کاتولیک مذهبِ اروپا به تبشیر مسیحیت در کشورهای دیگر می پرداختند. اشخاصی مانند لوتر، تِسوینگلی و کالوَن به نحوه ی عمل رهبران کلیسای کاتولیک، مانند توجه بیش از حد به تجمل گرایی، بخشش گناهان در مقابل پول و قدرت مطلقه ی کلیسا و … اعتراض کردند و به همین جهت «پروتستان» نامیده شدند. آنها توانستند حرکت های مذهبی و تبلیغی خوبی در اروپا داشته باشند. قرن نوزدهم اوج فعالیت های تبشیری آنها بود که بر تعداد فرقه های پاپتیست ها و متدیست ها در آمریکای شمالی افزود و در انگلستان نهضت انجیلی انجام شد و انجمن بزرگی به نام «جوانان ذکور مسیحی» در سال ۱۸۸۴ م و سازمان «لشکر نجات» در سال ۱۸۶۵ م تشکیل شد.و ... .