نمی‌دانم چرا اما چند روز است که فکر و یاد منصور خورشیدی دوست بزرگ و زنده یادم با من است. به یاد می آورم وقتی نخستین کتابم منتشر شد چگونه بزرگوارانه آن را دید و برایش مطلبی نوشت که سبب سربلندی من بود.
بعد از آن گپ و گفت من با خورشید آغاز شد، پیوسته و گسسته. گاه می‌شد چند ماه از او بی خبر می‌ماندم اما به‌هرحال به بهانه‌ای سراغش را می‌گرفتم و یادش می‌کردم. یک‌بار به‌همراه چند تن مهمانش شدیم د منزلش و چه خاطراتی از آن شب به جا ماند. هرچند حالش چندان مساعد نبود و چه زحمت‌ها به همسرش دادیم که او نیز پیش از منصور این جهان را ترک کرد و به دیار خاموشان رفت.
منصور خورشیدی نه تنها برای من که برای بسیاری دیگر از شاعران جوان خرج وقت و کلمه کرد. در بخشیدن کلمه خسّت نداشت.
و چه چیز با ارزش‌تر از کلمه برای شاعر؟
آخرین بار که او را دیدم، بیمار بود و مرا نشناخت. یادم نمی‌رود. شرح مختصری نیز از آن دیدار نوشتم اما امروز و اکنون یادش را گرامی می‌دارم که نوشته است:

«کیست که فرزانگی را
هنگامه‌ی سقوط
در فراز آسمان
فریاد می‌زند»

خورشیدی که می‌خواست با بوسه ای «آسمان را/ آبستن کند». سوگند می‌خورد به حس ریشه و آشوب برگ‌ها که «کمی پرنده و/ تصویر دست و/ اندکی پرواز/ برای من کافی‌ست»
حالا او رفته است و مدام با خودم فکر می‌کنم که: «ماندن اما بهانه می‌خواهد...»