یک داستان تخلیی؛ رویایی برای نجات آب‌های زیرزمینی
مهتا بذرافکن©
روزی روزگاری در روستای کوچکی که در دامنه یک رشته کوه بزرگ قرار داشت، مردم برای تامین نیازهای روزانه خود به آب های زیرزمینی متکی بودند. آب چاه های روستا زلال و شیرین بود، اما روستاییان هرگز نمی دانستند از کجا آمده و چگونه از آن محافظت کنند.
با گذشت سالها، روستا بزرگتر و آبادتر شد و تقاضای آب نیز به همین ترتیب افزایش یافت و آب چاهها کمتر و کمتر شد. هر چه آب چاه ها کم میشد، چاهها عمیق تر و عمیق تر حفر شدند و به زودی آب شروع به خشک شدن کرد.
در این وضعیت روستاییان نمی دانستند چه باید بکنند - آنها همیشه به آسانی به آب دسترسی داشتند و بر این باور در زمان نیاز همیشه چاهها پر آب است زندگی می کردند.
وضعیت روز به روز بدتر می شد. تا این که روزی چند جوان روستایی تصمیم گرفتند برای یافتن علت کم شدن آب روستا و با استفاده از ردپای چاهها منبع آب را پیدانمایند. آنها مسافت طولانی طی کرده و به چشمه هایی که خیلی دورتر از روستا بود رسیدند و فهمیدند که آنها منبع آب های زیرزمینی روستا هستند. آن چشمه های ارزشمند منبع سلامت کل حوضه آبخیز روستا بود و سلامت روستا نیز در گرو پاکیزه نگه داشتن و حفاظت از این چشمه هابود. آنها متوجه شدند که برداشت بی رویه آب توسط روستاییان به این چشمه ها و آب‌های زیرزمینی آسیب زده است.
جوانان به روستا بازگشته و مردم را جمع کردند و آنچه دیده بودند را با دیگر اهالی روستا در میان گذاشتند و از آنها خواستند سریعا یک انجمن برای مدیریت آب مصرفی روستا تعیین کنند.
آنها به مردم گفتند که باید از آلوده کردن آب های زیرزمینی با زباله ها و مواد شیمیایی جلوگیری کنند و برای اطمینان از سلامت آب های زیرزمینی با یکدیگر همکاری و مشارکت کنند.
در ابتدا، برخی از روستاییان در برابر این حرفها مقاومت کردند و نگرانی های آنها را بی معنی تلقی کردند.
اما آنها نیز که کم شدن آب های زیرزمینی را دیده و آشکار شدن عواقب اقدامات شان را لمس کردند؛ با تشکیل کمیته ای برای مدیریت آب روستا موافقت نمودند.
مردم با دعوت از یک کارشناس آب؛ درخواست کردند که به آنها راه‌هایی برای محافظت از چشمه ها، ایجاد موانع برای جلوگیری از فرسایش خاک، کاشت درختان برای جذب آب و جمع آوری آب باران برای آبیاری باغچه ها و کاشت سبزی در داخل منازل آموزش دهد.
بعد از آموزش مردم همگی با تشکیل انجمن و تقسیم کار در جهت محافظت از آب؛ با یکدیگر همکاری و مشارکت کردند. آنها با مشارکت و همدلی و غلبه بر طمعکاری؛ با کمک مهندسان سیستم چرخشی برای استفاده از چاه ها و پیشگیری از ضایعات آب ایجاد کردند، به طوری که هر خانوار با کاهش بارگذاری بر منابع آب زیرزمینی، به آب نسبتا کافی دسترسی داشت.
به لطف تلاش جوانان و مسئولیت پذیری جمعی روستاییان، چشمه‌ها هرچند کمتر اما آب سالم و شیرین را فراهم می‌کردند و مردم نیز زندگی و درآمدشان را مطابق با مقدار آبی که در دسترس داشتند هماهنگ کردند.
قدرشناسی و تلاش مردم روستا سبب شد که این روستا به الگویی از مدیریت پایدار آب تبدیل شده و الهام بخش سایر روستاها شود که آنها نیز روش محافظت از آب را دنبال کنند.
©@ruralwomenissues
مهتا بذرافکن©
روزی روزگاری در روستای کوچکی که در دامنه یک رشته کوه بزرگ قرار داشت، مردم برای تامین نیازهای روزانه خود به آب های زیرزمینی متکی بودند. آب چاه های روستا زلال و شیرین بود، اما روستاییان هرگز نمی دانستند از کجا آمده و چگونه از آن محافظت کنند.
با گذشت سالها، روستا بزرگتر و آبادتر شد و تقاضای آب نیز به همین ترتیب افزایش یافت و آب چاهها کمتر و کمتر شد. هر چه آب چاه ها کم میشد، چاهها عمیق تر و عمیق تر حفر شدند و به زودی آب شروع به خشک شدن کرد.
در این وضعیت روستاییان نمی دانستند چه باید بکنند - آنها همیشه به آسانی به آب دسترسی داشتند و بر این باور در زمان نیاز همیشه چاهها پر آب است زندگی می کردند.
وضعیت روز به روز بدتر می شد. تا این که روزی چند جوان روستایی تصمیم گرفتند برای یافتن علت کم شدن آب روستا و با استفاده از ردپای چاهها منبع آب را پیدانمایند. آنها مسافت طولانی طی کرده و به چشمه هایی که خیلی دورتر از روستا بود رسیدند و فهمیدند که آنها منبع آب های زیرزمینی روستا هستند. آن چشمه های ارزشمند منبع سلامت کل حوضه آبخیز روستا بود و سلامت روستا نیز در گرو پاکیزه نگه داشتن و حفاظت از این چشمه هابود. آنها متوجه شدند که برداشت بی رویه آب توسط روستاییان به این چشمه ها و آب‌های زیرزمینی آسیب زده است.
جوانان به روستا بازگشته و مردم را جمع کردند و آنچه دیده بودند را با دیگر اهالی روستا در میان گذاشتند و از آنها خواستند سریعا یک انجمن برای مدیریت آب مصرفی روستا تعیین کنند.
آنها به مردم گفتند که باید از آلوده کردن آب های زیرزمینی با زباله ها و مواد شیمیایی جلوگیری کنند و برای اطمینان از سلامت آب های زیرزمینی با یکدیگر همکاری و مشارکت کنند.
در ابتدا، برخی از روستاییان در برابر این حرفها مقاومت کردند و نگرانی های آنها را بی معنی تلقی کردند.
اما آنها نیز که کم شدن آب های زیرزمینی را دیده و آشکار شدن عواقب اقدامات شان را لمس کردند؛ با تشکیل کمیته ای برای مدیریت آب روستا موافقت نمودند.
مردم با دعوت از یک کارشناس آب؛ درخواست کردند که به آنها راه‌هایی برای محافظت از چشمه ها، ایجاد موانع برای جلوگیری از فرسایش خاک، کاشت درختان برای جذب آب و جمع آوری آب باران برای آبیاری باغچه ها و کاشت سبزی در داخل منازل آموزش دهد.
بعد از آموزش مردم همگی با تشکیل انجمن و تقسیم کار در جهت محافظت از آب؛ با یکدیگر همکاری و مشارکت کردند. آنها با مشارکت و همدلی و غلبه بر طمعکاری؛ با کمک مهندسان سیستم چرخشی برای استفاده از چاه ها و پیشگیری از ضایعات آب ایجاد کردند، به طوری که هر خانوار با کاهش بارگذاری بر منابع آب زیرزمینی، به آب نسبتا کافی دسترسی داشت.
به لطف تلاش جوانان و مسئولیت پذیری جمعی روستاییان، چشمه‌ها هرچند کمتر اما آب سالم و شیرین را فراهم می‌کردند و مردم نیز زندگی و درآمدشان را مطابق با مقدار آبی که در دسترس داشتند هماهنگ کردند.
قدرشناسی و تلاش مردم روستا سبب شد که این روستا به الگویی از مدیریت پایدار آب تبدیل شده و الهام بخش سایر روستاها شود که آنها نیز روش محافظت از آب را دنبال کنند.
©@ruralwomenissues
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment