⭕️عراق نباید به «جمهوری موز» ایران تبدیل شود
📌با خروج آمریکا، عراق در برابر آزمونی تازه قرار گرفته است که آینده آن را میان تقویت حاکمیت بغداد و گسترش نفوذ تهران، به چالش می‌کشد
♦️خروج نیروهای آمریکایی و سایر نیروهای ائتلاف بین‌المللی از عراق، در حساس‌ترین و پرمخاطره‌ترین شرایط و در بحبوحه جنگ میان آمریکا و ایران انجام می‌شود.
در یک دهه گذشته، نیروها و نهادهای عراقی کوشیده‌اند حاکمیت ملی و استقلال تصمیم‌گیری کشور را حفظ کنند. اکنون با خروج آمریکا، جمهوری اسلامی ایران در پی پر کردن جای خالی آن است. شواهد موجود از طرح تهران نشان می‌دهد که هدف در دست گرفتن تصمیم‌گیری‌های بغداد و نفوذ در ارکان کلیدی دولت، از نهادهای نظامی و امنیتی گرفته تا مجلس نمایندگان، است.
با خروج نیروهای آمریکایی، عراق با خطر شکل‌گیری یک خلاء امنیتی و سیاسی روبه‌رو است؛ وضعیتی که با وجود تفاوت در زمینه‌ها و شرایط، یادآور تجربه افغانستان و سومالی پس از خروج نیروهای خارجی است.
جمهوری اسلامی ایران در کشورهایی که در آن‌ها نفوذ دارد، برای اثرگذاری بر تصمیم‌گیری‌ها، از الگویی مشابه استفاده می‌کند: ایجاد نیروهایی موازی با دولت که عملا تحت کنترل تهران قرار دارند، مانند حزب‌الله در لبنان و حوثی‌ها در یمن. اکنون عراق نیز با چالش حفظ استقلال و حاکمیت خود روبه‌رو است.
تحولات احتمالی آینده نگرانی بسیاری از مردم عراق و کشورهای همسایه، از جمله سوریه، عربستان سعودی، اردن و کویت، را برانگیخته است.
آینده عراق در نهایت به انتخاب مردم این کشور گره خورده است که فارغ از گرایش‌های سیاسی و وابستگی‌های مختلف، سرنوشت آنان، فرزندانشان و آینده کشور را رقم می‌زند. آیا عراق می‌خواهد به سرنوشت لبنان و یمن دچار شود که گسترش نفوذ تهران در آن‌ها به ناکامی اقتصادی، ورشکستگی و آشفتگی انجامید یا می‌خواهد مانند همسایگان عرب و ترک خود، کشوری باثبات با اقتصادی موفق باشد؟
رهایی از سایه نفوذ جمهوری اسلامی ایران شاید آسان نباشد، اما از یک نقطه آغاز می‌شود: صراحت در برابر تهران و پافشاری بر حاکمیت دولت عراق. اگر مردم عراق در مخالفت با نفوذ ایران به اتفاق نظر برسند، تهران نیز درخواهد یافت که امکان تحمیل اراده خود بر این کشور را ندارد. جمهوری اسلامی ایران هرچند به دنبال گسترش نفوذ در این همسایه ثروتمند است، بعید است بخواهد در نهایت به دشمن اکثریت مردم عراق تبدیل شود.
درخواست شجاعانه علی الزیدی، نخست‌وزیر عراق، برای انحصار سلاح در دست دولت، گامی نخست و حیاتی برای تقویت بنیان‌های امنیتی کشور است و می‌تواند کلید ثبات عراق باشد.
بیشتر بخوانید...
🖌 دیدگاهی از عبدالرحمن الراشد
@indypersian
📌با خروج آمریکا، عراق در برابر آزمونی تازه قرار گرفته است که آینده آن را میان تقویت حاکمیت بغداد و گسترش نفوذ تهران، به چالش می‌کشد
♦️خروج نیروهای آمریکایی و سایر نیروهای ائتلاف بین‌المللی از عراق، در حساس‌ترین و پرمخاطره‌ترین شرایط و در بحبوحه جنگ میان آمریکا و ایران انجام می‌شود.
در یک دهه گذشته، نیروها و نهادهای عراقی کوشیده‌اند حاکمیت ملی و استقلال تصمیم‌گیری کشور را حفظ کنند. اکنون با خروج آمریکا، جمهوری اسلامی ایران در پی پر کردن جای خالی آن است. شواهد موجود از طرح تهران نشان می‌دهد که هدف در دست گرفتن تصمیم‌گیری‌های بغداد و نفوذ در ارکان کلیدی دولت، از نهادهای نظامی و امنیتی گرفته تا مجلس نمایندگان، است.
با خروج نیروهای آمریکایی، عراق با خطر شکل‌گیری یک خلاء امنیتی و سیاسی روبه‌رو است؛ وضعیتی که با وجود تفاوت در زمینه‌ها و شرایط، یادآور تجربه افغانستان و سومالی پس از خروج نیروهای خارجی است.
جمهوری اسلامی ایران در کشورهایی که در آن‌ها نفوذ دارد، برای اثرگذاری بر تصمیم‌گیری‌ها، از الگویی مشابه استفاده می‌کند: ایجاد نیروهایی موازی با دولت که عملا تحت کنترل تهران قرار دارند، مانند حزب‌الله در لبنان و حوثی‌ها در یمن. اکنون عراق نیز با چالش حفظ استقلال و حاکمیت خود روبه‌رو است.
تحولات احتمالی آینده نگرانی بسیاری از مردم عراق و کشورهای همسایه، از جمله سوریه، عربستان سعودی، اردن و کویت، را برانگیخته است.
آینده عراق در نهایت به انتخاب مردم این کشور گره خورده است که فارغ از گرایش‌های سیاسی و وابستگی‌های مختلف، سرنوشت آنان، فرزندانشان و آینده کشور را رقم می‌زند. آیا عراق می‌خواهد به سرنوشت لبنان و یمن دچار شود که گسترش نفوذ تهران در آن‌ها به ناکامی اقتصادی، ورشکستگی و آشفتگی انجامید یا می‌خواهد مانند همسایگان عرب و ترک خود، کشوری باثبات با اقتصادی موفق باشد؟
رهایی از سایه نفوذ جمهوری اسلامی ایران شاید آسان نباشد، اما از یک نقطه آغاز می‌شود: صراحت در برابر تهران و پافشاری بر حاکمیت دولت عراق. اگر مردم عراق در مخالفت با نفوذ ایران به اتفاق نظر برسند، تهران نیز درخواهد یافت که امکان تحمیل اراده خود بر این کشور را ندارد. جمهوری اسلامی ایران هرچند به دنبال گسترش نفوذ در این همسایه ثروتمند است، بعید است بخواهد در نهایت به دشمن اکثریت مردم عراق تبدیل شود.
درخواست شجاعانه علی الزیدی، نخست‌وزیر عراق، برای انحصار سلاح در دست دولت، گامی نخست و حیاتی برای تقویت بنیان‌های امنیتی کشور است و می‌تواند کلید ثبات عراق باشد.
بیشتر بخوانید...
🖌 دیدگاهی از عبدالرحمن الراشد
@indypersian
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment