برای برنامه ریزی و سیاستگذاری اجتماعی باید تاریخ را خوب خواند.


یکی از برجسته ترین سیاستهای فقرزدایی در برنامه های توسعه ای ایران از بعد از اصلاحات ارضی تاکنون «وام دادن به روستاییان فقیر» بوده است.

عجیب است که از سال 1344 این سیاست دنبال شده و تا کنون نیز ادامه دارد. در سال 1344 طبق مدل تعاونی های روستایی به هر نفر کشاورز عضو شرکت‌های تعاونی روستایی 3000 ریال وام میداد که مبلغ بسیار ناچیزی بود و از آنجا که به نسبت مشارکت در سرمایه گذاری وام می دادند بدیهی بود که زارعین ثروتمند از این وام بهره بردند.( در سیستم تسهیلات روستایی کارا نیز آنها توان تأمین وثیقه دارند، به نسبت تسهیلات بیشتری می توانند بگیرند).


روستايي نیمه گرسنه هم معمولا تمام وام دریافتی را خرج شکم گرسنه خانواده می کرد و در نتیجه او که پیشتر در کام فقر بود، بدهکار هم می‌شد.

این الگو تا به امروز نیز وجود دارد. هرچند دیگر شرکت تعاونی به آن شکل وجود ندارد و افراد بصورت فردی اقدام به گرفتن تسهیلات می کنند، اما عملا از آنجا که هیچ ایده سرمایه گذاری مناسب ندارند، با مسائل مالی آشنا نبوده و مهارت خاصی هم ندارند این تسهیلات به بدهکاری تبدیل شده و روستاییان از چاله فقر درآمده به چاه بدهکاری فرو میغلطند.


البته همان بنیان کج هم باعث ریشه گرفتن یک رفتار اقتصادی معیوب شد و مردم گشایش گره مشکلات خود را فقط در گرفتن تسهیلات می‌دانند، بی آنکه به مسائل بعد از ان بيانديشند. زنجیره ای از اشتباهاتی که حتی تغییر مسیر حکمرانی نیز نتوانسته آن را بهبود بخشد. /مهتابذرافکن


🆔 @RuralWomenIssues 👩‍🌾