فاجعه‌ی قبض‌ها برقی که نیست

✍مهراب صادق‌نیا

خدا رحمت کند آقای راستگو را. آن قدیم‌ترها در برنامه تلویزیونی "بازی با کلمات" در توجیه این که چرا باید کارها را با نام خدا آغاز کرد می‌گفت:
"اگر بنا بگذارید اول هر کاری بگویید بسم الله الرحمن الرحیم، دیگر گناه نخواهید کرد؛ چون نمی‌شود با نام خدا گناه کرد."

آن زمان بچه بودیم؛ باورمان می‌شد، قانع می‌شدیم و ذوق می‌کردیم. حالا اما متوجّه شده‌ایم به این سادگی‌ها هم نیست؛ چون می‌شود نهج‌البلاغه خواند و بعد برای مردم عادی قبض برق "سه میلیون و سیصد هزارتومانی" صادر کرد.

چکیده‌ی کلمات امام علی (ع) در نهج‌البلاغه، عدالت، انصاف، و رسیدگی به احوال رعیّت است.
مانده‌ام چطور می‌شود کسی بتواند وزیر دولت نهج‌البلاغه باشد و نفهمد این مبلغ می‌تواند یک خانواده را زمین‌گیر کند.

وزیری که باید بابت قطعی مکرر برق و تحمیل روزانه، دست‌کم دو ساعت، بی‌برقی به مردم، از آن‌ها عذرخواهی کند، چه درکی از مردم دارد که برای آن‌ها قبض‌های چند میلیونی صادر می‌کند؟

❓چرا "شرایط حساس کنونی" فقط مال مردم است؟ چرا این عبارت فقط سپر بلای برخی از مسئولان است؟

شما که از دخل و خرج این مردم باخبرید و می‌دانید که بسیاری از این مردم توان درمان یک سرماخوردگی ساده را هم ندارند، چطور می‌توانید آن‌ها را با این قبض‌ها جریمه کنید؟

این مردم به پوزش‌خواهی شما چشم داشتند نه فاجعه‌ی قبض‌های چند میلیونی‌تان.
در این به قول شما "شرایط حساس کنونی" برای برقی که گاهی هست و گاهی نیست، این قبض‌ها یک تهدید اجتماعی هستند. بعید است که ندانید چه می‌کنید

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing

Comments

Be the first to add a comment