بزرگترین مزیت کمونیسم این است که به احساسات متوسل میشود. برابری، انصاف و جهانی بدون رنج را وعده میدهد، آرمانهایی چنان اغواکننده که حامیانش میتوانند نیات خوب را با نتایج خوب اشتباه بگیرند.
سرمایهداری وعدهای کمتر رمانتیک میدهد: آزادی، فرصت و رفاه از طریق مبادله داوطلبانه، مسئولیت فردی و حق حفظ آنچه بهدست میآورید.
کمونیسم میخواهد بر اساس آنچه وعده میدهد قضاوت شود. سرمایهداری میخواهد بر اساس آنچه تولید میکند قضاوت شود.
و در همین جا طنز ماجرا نهفته است: سرمایهداری باید دائماً از نقصهای خود دفاع کند، در حالی که کمونیسم اغلب بهخاطر شکستهایش توجیه میشود.
یکی مسئول واقعیت شناخته میشود. دیگری بهعنوان یک آرمان مورد دفاع قرار میگیرد.