🗯 در مبحث سیاست و جامعه، گاهی اوقات از عباراتی مثل «جامعۀ گوسفندی» یا «زندگی گوسفندی» استفاده میشه. جامعۀ گوسفندی، جامعه‌ای هست که اعضاش توان تشخیص ندارن و به سمتی که بهشون گفته بشه، حرکت میکنن. امروز اگه بهشون گفته بشه برن چپ، میرن چپ؛ فردا اگه بهشون گفته بشه برن راست، میرن راست. این هفته میشه اونا رو برد بهشت؛ فردا با یه سری سیاست‌های دیگه اونا رو میشه برد جهنم. به عبارت دیگه، همه چیزشون دست چوپانه. خیر و صلاحشون رو هم چوپان تشخیص میده.
🗯 یه روز مونده بود به عید قربون. بهم گفتن باید یه گوسفند بخت‌برگشته‌ای رو از مکان الف ببرم به مکان ب. لباس پوشیدم و رفتم پیش گوسفند. بسته بودنش به درخت. بع بع میکرد. یه مقدار بهش هندونه و آب دادم؛ با اشتیاق نشست و خورد. یه مقدار هم باهاش بازی کردم. طنابشو باز کردم و راه افتادیم به سمت مکان ب. آفتاب بود. حدوداً یه کیلومتر فاصله بود. چند قدم اول رو راحت باهام اومد. ولی بعدش ایستاد. لج کرد. نمیومد. هر چی میکشیدمش، حرکت نمی‌کرد. سرشو خم میکرد و با شاخش طنابو میکشید. یه خانمی که از اونجا رد میشد، گفت "گوسفند که اینطوری نمیاد. پشتشو باید آروم بزنی، حرکت میکنه." پشتشو زدم؛ یه مقداری راه اومد.
🗯 یه مقداری رفتیم جلوتر، دوباره ایستاد. هر کاری میکردم، راه نمیومد. یه آقایی وایستاده بود گوشه، گفت "گوسفند که اینطوری راه نمیاد. شاخشو بگیر، خودش میاد." شاخشو گرفتم. یه مقداری راه اومد، دوباره ایستاد. هم من خسته شده بودم، هم اون. من خیسِ عرق شده بودم، اونم نفس نفس میزد. به طور صلح‌آمیزی با هم رفتیم تو سایه. دیدم داره میشاشه. به نظرم هر جانداری این حق رو داره که با خیال راحت، عمل دفع ادرار رو انجام بده. وایستادم که کارش تموم شه. بعدش راه افتادیم. با بدبختی رسیدیم به مکان ب.
🗯 بستمش به درخت. جلوش هندونه گذاشتم، نخورد. آب گذاشتم، نخورد. پشتشو کرد به من، شروع کرد به خوردن برگای درخت. دیدم برگای خشکیده رو بیشتر میخوره و خوشش میاد. یه دونه برگ خیلی خشک کندم، گذاشتم جلوی دهنش. بو کرد؛ ولی نخورد. بع بع نمی‌کرد. انگاری باهام قهر کرده بود. دیگه بهم اعتماد نداشت. من به زور آورده بودمش تا مکان ب، ولی به این قیمت که رابطه‌مو باهاش خراب کردم. خلاصۀ کلام اینکه «دیگه تو این دوره و زمونه، گوسفندا هم به زور هدایت و تربیت نمیشن، چه برسه به آدما.»
✅ نقد و نظر: @Ali_soltanzadeh
@philosophycafe
🗯 یه روز مونده بود به عید قربون. بهم گفتن باید یه گوسفند بخت‌برگشته‌ای رو از مکان الف ببرم به مکان ب. لباس پوشیدم و رفتم پیش گوسفند. بسته بودنش به درخت. بع بع میکرد. یه مقدار بهش هندونه و آب دادم؛ با اشتیاق نشست و خورد. یه مقدار هم باهاش بازی کردم. طنابشو باز کردم و راه افتادیم به سمت مکان ب. آفتاب بود. حدوداً یه کیلومتر فاصله بود. چند قدم اول رو راحت باهام اومد. ولی بعدش ایستاد. لج کرد. نمیومد. هر چی میکشیدمش، حرکت نمی‌کرد. سرشو خم میکرد و با شاخش طنابو میکشید. یه خانمی که از اونجا رد میشد، گفت "گوسفند که اینطوری نمیاد. پشتشو باید آروم بزنی، حرکت میکنه." پشتشو زدم؛ یه مقداری راه اومد.
🗯 یه مقداری رفتیم جلوتر، دوباره ایستاد. هر کاری میکردم، راه نمیومد. یه آقایی وایستاده بود گوشه، گفت "گوسفند که اینطوری راه نمیاد. شاخشو بگیر، خودش میاد." شاخشو گرفتم. یه مقداری راه اومد، دوباره ایستاد. هم من خسته شده بودم، هم اون. من خیسِ عرق شده بودم، اونم نفس نفس میزد. به طور صلح‌آمیزی با هم رفتیم تو سایه. دیدم داره میشاشه. به نظرم هر جانداری این حق رو داره که با خیال راحت، عمل دفع ادرار رو انجام بده. وایستادم که کارش تموم شه. بعدش راه افتادیم. با بدبختی رسیدیم به مکان ب.
🗯 بستمش به درخت. جلوش هندونه گذاشتم، نخورد. آب گذاشتم، نخورد. پشتشو کرد به من، شروع کرد به خوردن برگای درخت. دیدم برگای خشکیده رو بیشتر میخوره و خوشش میاد. یه دونه برگ خیلی خشک کندم، گذاشتم جلوی دهنش. بو کرد؛ ولی نخورد. بع بع نمی‌کرد. انگاری باهام قهر کرده بود. دیگه بهم اعتماد نداشت. من به زور آورده بودمش تا مکان ب، ولی به این قیمت که رابطه‌مو باهاش خراب کردم. خلاصۀ کلام اینکه «دیگه تو این دوره و زمونه، گوسفندا هم به زور هدایت و تربیت نمیشن، چه برسه به آدما.»
✅ نقد و نظر: @Ali_soltanzadeh
@philosophycafe
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment