💬..گزینه دیگری هم پیش روی ما هست
ما اول باید بپذیریم که قرار نیست با یه تفاهم و دو تا امضا همه‌چیز تموم بشه و این موضوع حداقل تا پایان دوره ترامپ طول میکشه.
وقتی این رو پذیرفتیم میتونیم بشینیم درباره این صحبت کنیم که چه هزینه‌هایی میشه برای طرف مقابل ایجاد کرد که این مرحله از جنگ که با محاصره همراه هست رو پایان بده.
طرف مقابل می‌ترسه از این که دم انتخابات یه حرکت انتحاری بزنیم
می‌ترسه از این که به سمت بمب اتم بریم
می‌ترسه از این که فشار روی ژاپن زیاد بشه
می‌ترسه از این که پروژه های مشترک با روسیه برداریم
چند تا ترس دیگه هم هست که باید بهش فکر کرد.
بعضی از این ترس‌ها رو میشه در خدمت پایان دادن به محاصره استفاده کرد. بعضی‌ها رو میشه برای دو سال پیش رو بهره برد.
چی از این دو سال میخوایم؟
میخوایم باتلاقی ایجاد کنیم که توی انتخابات ریاست جمهوری آینده، جمهوری‌خواه و دموکرات وعده‌اش حداقل بشه پایان جنگ با ایران و از ایده جنگ با ایران فاصله معنادار بگیرند.
در تفاهم باید بجنگی
در جنگ باید بجنگی
در صلح هم باید بجنگی
اصن اون لحظه‌ای که ایرانی دنبالش میگرده تا بعدش بره سراغ توسعه و بهبود وضعیت و پیشرفت و... وجود نداره
(موارد حادش که اصن دنبال این هستن که فقط نفت بفروشن و واردات انجام بدن!)
توسعه، پیشرفت، بهبود وضعیت و... ابزار جنگی ما هستند
مگه آدم عاقل میگه تولید سلاح رو متوقف کنیم تا بعد جنگ؟
مجبوریم دنبال راه‌های خلاقانه جنگیدن و توسعه باشیم
ما در خاورمیانه زندگی میکنیم؛ متاسفانه سال‌ها قبل از جمهوری اسلامی، اسرائیل تو این منطقه ایجاد شده و از هر کشوری که ببینه پتانسیل ایجاد تهدید برای هژمونی منطقه‌ای اسرائیل رو داره دست نمیکشه.
صلح کنی یا نکنی
تسلیم بشی یا نشی
یه ظرفیتی از خودت بروز دادی که اون میخواد در نطفه خفه کنه
اگر آرامش میخوای، باید بهش تحمیل کنی. زبان جهان امروز اینه و در دهه ۲۰۳۰ این وضعیت در جهان تشدید هم میشه
شاید یه دهه قبل دنیا یه طور دیگه بوده
ولی الان و سال‌های بعد دیگه رفتارها این طوری نیست.
نهایتا میتونید در موضع قدرت روی توافقات کنترل تنش حساب کنید💬
🇮🇷Ellinne
ما اول باید بپذیریم که قرار نیست با یه تفاهم و دو تا امضا همه‌چیز تموم بشه و این موضوع حداقل تا پایان دوره ترامپ طول میکشه.
وقتی این رو پذیرفتیم میتونیم بشینیم درباره این صحبت کنیم که چه هزینه‌هایی میشه برای طرف مقابل ایجاد کرد که این مرحله از جنگ که با محاصره همراه هست رو پایان بده.
طرف مقابل می‌ترسه از این که دم انتخابات یه حرکت انتحاری بزنیم
می‌ترسه از این که به سمت بمب اتم بریم
می‌ترسه از این که فشار روی ژاپن زیاد بشه
می‌ترسه از این که پروژه های مشترک با روسیه برداریم
چند تا ترس دیگه هم هست که باید بهش فکر کرد.
بعضی از این ترس‌ها رو میشه در خدمت پایان دادن به محاصره استفاده کرد. بعضی‌ها رو میشه برای دو سال پیش رو بهره برد.
چی از این دو سال میخوایم؟
میخوایم باتلاقی ایجاد کنیم که توی انتخابات ریاست جمهوری آینده، جمهوری‌خواه و دموکرات وعده‌اش حداقل بشه پایان جنگ با ایران و از ایده جنگ با ایران فاصله معنادار بگیرند.
در تفاهم باید بجنگی
در جنگ باید بجنگی
در صلح هم باید بجنگی
اصن اون لحظه‌ای که ایرانی دنبالش میگرده تا بعدش بره سراغ توسعه و بهبود وضعیت و پیشرفت و... وجود نداره
(موارد حادش که اصن دنبال این هستن که فقط نفت بفروشن و واردات انجام بدن!)
توسعه، پیشرفت، بهبود وضعیت و... ابزار جنگی ما هستند
مگه آدم عاقل میگه تولید سلاح رو متوقف کنیم تا بعد جنگ؟
مجبوریم دنبال راه‌های خلاقانه جنگیدن و توسعه باشیم
ما در خاورمیانه زندگی میکنیم؛ متاسفانه سال‌ها قبل از جمهوری اسلامی، اسرائیل تو این منطقه ایجاد شده و از هر کشوری که ببینه پتانسیل ایجاد تهدید برای هژمونی منطقه‌ای اسرائیل رو داره دست نمیکشه.
صلح کنی یا نکنی
تسلیم بشی یا نشی
یه ظرفیتی از خودت بروز دادی که اون میخواد در نطفه خفه کنه
اگر آرامش میخوای، باید بهش تحمیل کنی. زبان جهان امروز اینه و در دهه ۲۰۳۰ این وضعیت در جهان تشدید هم میشه
شاید یه دهه قبل دنیا یه طور دیگه بوده
ولی الان و سال‌های بعد دیگه رفتارها این طوری نیست.
نهایتا میتونید در موضع قدرت روی توافقات کنترل تنش حساب کنید💬
🇮🇷Ellinne
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment