به مناسبت روز زبان مادری

زبان اكثریت با زبان‏هاى قومى دیگر

در ایران علاوه بر جمعیت فارسى‌زبان، گروه‏هاى قومى دیگرى نیز وجود دارند كه در مكالمات داخلى خود به زبان قومى خویش صحبت مى‏كنند. بر اثر افزایش ارتباطات و تبدیل زبان فارسى به زبان مشترك اقوام و ملیت‏هاى مختلف ایرانى، این‌گونه افراد دوزبانه یا چندزبانه هستند. از نظر وضعیت دوزبانى اكثر این اقوام مراحل «دوزبانى غیركامل» و «دوزبانى تك‏سوادى» را پشت سر گذاشته‏اند و به‏خصوص در مورد نسل جدید به حالت دوزبانى كامل رسیده‏اند، با این همه، «دو زبانى» اینان حتى بیشتر از حالت (الف) جنبه‏ى دوزبانگونگى پیدا كرده است؛ در حالى كه زبان مادرى در حوزه‏هایى از قبیل خانه در مكالمات دوستانه با افراد متعلق به گروه قومى و زبانى خود مورد استفاده قرار مى‏گیرد. زبان فارسى (زبان رسمى یا اكثریت) نیز در حوزه‏هایى از قبیل محل كار و خیابان، دادگاه، خرید، آموزش و غیره به كار مى‏رود و تداخل حوزه‏ها بسیار ناچیز است. در واقع تفاوت حالت (الف) و حالت (ب) تنها در آن است كه در حالت (ب) تركیبى از دو زبانى و دوزبانگونگى وجود دارد. به‏طورى كه دو استاندارد H و L در این مورد از نظر ساختار زبانى تفاوت اساسى دارند. در این حالت ما با وضعیت «دوزبانگونگى بین‏ زبانى» مواجه هستیم. در حالى كه در حالت (الف) دو استاندارد H و L از نظر ساختار زبانى كم‏و‏بیش به همدیگر نزدیك‏اند، زیرا هر دو گونه‏هاى مختلف یك زبان مشترك هستند و در این حالت ما با وضعیت «دوزبانگونگى درون زبانى» مواجه‏ایم (پاولز، 1984).
در حالت (ب) نیز مانند حالت (الف) زبان مادرى نخست در محاوره با پدر و مادر و در محیط خانه فرا گرفته مى‏شود و زبان فارسى (زبان رسمى یا اكثریت) بعدها و اغلب به فاصله‏ى زمانى حداقل چند سال آموخته مى‏شود. از آنجا كه فارسى زبان رسمى ایران است، آموزش رسمى نیز به این زبان انجام مى‏گیرد و معلمان و دبیران فارسى‏زبان هستند یا به هرحال با زبان قومى دانش‏آموز و حتى لهجه‏ى محلى دانش‏آموز آشنایى ندارند (برخلاف حالت (الف) كه در آن معلمان محلى خود به زبان محلى صحبت مى‏كنند). در مورد آن دسته از گروه‏هاى قومى كه زبان مادرى (استاندارد) خود را نیز طى آموزش رسمى در درس‏هاى ادبیات و علوم دینى فرامى‏گیرند، باز لهجه محلى دانش‏آموزان مورد توجه معلمان قرار نمى‏گیرد و حتى گاهى لهجه‏ى محلى به سود زبان استاندارد نادیده گرفته مى‏شود.
به‏علت اختلاف سنى در زمان فراگیرى زبان‏هاى مورد نظر و تفاوت در حوزه‏هاى كاربردى آن‏ها، وضعیت دو زبانى گروه‏هاى قومى ایران بیشتر از نوع زیرمرتبه و هم‏مرتبه و به‏ندرت از نوع تركیبى است. این امر موجب برخى مشكلات در تبدیل زبان‏ها و فرهنگ‏ها مى‏شود. به‏علاوه، چون نوعى توزیع زبانى در حوزه‏هاى مختلف كاربرد وجود دارد، اكثر گروه‏هاى قومى ایران در مجموعه زبانى خود همه گونه‏هاى مختلف فارسى را ندارند و گاهى اتفاق مى‏افتد كه در انتخاب گونه‏ی مناسب زبانى، در حوزه خاص، دچار اشتباه مى‏شوند (مثلاً استاندارد ادبى و گونه گفتارى را به‏جاى یكدیگر به كار مى‏برند) این موضوع به تداخل زبان‏ها و ایجاد لهجه‏هاى قومى در زبان فارسى افزوده و سبب تمایز طرز صحبت آنان به زبان فارسى مى‏شود.
در كنار تفاوت‏هاى صرف زبانى، چون زبان فارسى در محیط‏هاى آموزشى فراگرفته مى‏شود، فرهنگ لازم زبانى هیچ‏وقت به طور كامل آموخته نمى‏شود و حتى در بعضى موارد ایجاد تمایز رفتار فرهنگى مى‏كند. مثلاً عدم تمایز بین حوزه كاربردى كلماتى مثل «غلط» و «اشتباه»، «وزن كم‏كردن» و «سبك شدن» و جز این‏ها، كه اغلب در ضمن محاوره فارسى اقلیت‏هاى زبانى مشاهده شده است.

زبان در گستره‌ی فرهنگ
مجموعه مقالات انسان‌شناسى زبان‌شناختى
دکتر امیلیا نرسیسیانس
چاپ دوم: 1398
@NashrAfkar

Comments

Be the first to add a comment