🔴 #ارسالی

نوید، وقتی نوید رفت ساعت ها اندیشیدم چه باید کرد. چند باری با نوشتار و چکامه ای احساسم را به روی کاغذ ریخته بودم و اکنون انگشتانم گویی یخ زده باشند، توان نوشتن را نداشتند. در حالی که اشک در چشمانم گرد نشسته بود، به گذشته ای نه چندان دور برگشتم. به آن سالی که سینما رکس در آتش سوخت و نسل ما فریاد مرگ بر شاهی را سر داد که روحش هم از این جنایت خبر نداشت. به سالهای شصت، شصت و هفت که جوانان سرزمینم را سلاخی می کردند و ما در خواب نازِ بودیم، سالهای هفتاد و هشت، هشتاد و هشت، نود و شش، نود و هفت و آ بانماهِ نودو هشت. با خودم اندیشیدم، مگر خون نوید سرخ تر از همه ی آنها یی است که در این سالها خونشان بر خاک ریخته و نفسها شان را سربریدند؟! یا که او جنس رفتنش با آن دیگرانی که رفتند فرقی داشت؟
بیش از چهل سال است که جوانان سرزمینم را ستمگرانه در سياهچالها شکنجه می کنند و پشت میله ها آزار شان می دهند. بیش از چهل سال است که فر بیکاران چیره بر جان و هستی مردمِ وتنم هر روز شیوه ای نو را برای شکنجه و ستم مى آزمایند و وحشیانه و دد منشانه آن را بر پیکر و روان پیر و برنا، زن و مرد و حتی کودکان بیگناه روا می دارند. کدامیک از همه ی آنهایی که جان شیر ین را از آنها ستاندند ارزششان کمتر از نوید ما بود. اما رفتن نوید بازهم تلنگُری شد به سر های در برف ما و ترکیدن بمبی بیخ گوشمان، شاید از خواب زمستانی برخاسته و این همه یخ را آب کنیم. شاید پوسته ی سنگی دلهامان شکسته و از لاک بی اعتنایی و روزمرگی بدر آییم. شاید چشمها یی که می پنداریم باز و همه چیز را می بینند، سرانجام باز شوند آنچنان که باید.
بسیاری را در وتنم دیده ام که امیدشان زودتر از آنی که باید بر دار آويخته و آخرین دمها را داده اند. یا دیگرانی که امیدشان را برای روشنایی راهِ شاید دیگرانی سوزانده و دود کرده اند. من همیشه شنیده ام" بمیرم الهی، جوون بود"، گویی میانسالان و پیران اگر چنین کنند و بروند زندگی شا ن کمتر ارزش دارد. این اوج واکنش بسیاری از ماست. فردای آن روز یادمان می رود که جان شیرینی پرپر شده و فرقى هم ندارد این جان چند ساله بوده است. خیلی زود فراموش می کنیم که چه بسیار انسانهای شریفی که از گرسنگی، بیماری که برای درمانش توانی نبوده، یا سر پناهی برای دمی آسایش جان با خته اند. از سقوط هواپیما و شلیک موشک به آن هم نمیگویم. از ترکیدن بخاری در مدرسه و پوکیدن خودرو در پمپ بنزین هم حرفی نمیزنم، که اگر آغاز کنم، پایانی نخواهد داشت. پس مرگ نوید چه تفاوتی با دیگران داشته۰ آیا تلنگُر ی بوده یا تنها من را به سرتکان دادنی و گفتن ناسزایی واداشته است؟ احساس میکنم که تنها سری تکان دادن و کمی هم ناسزا گفتن واکنشم بوده است۰این همه ی شهامت من است. از وجدانم شرمنده ام، البته اگر هنوز داشته باشمش.
خسته ام. از این همه زنجیرِ به پا ى و اندیشه. خسته از این روزمرگی دردناک و دهشتناک. از مرگ هراسم نیست، از این بودن پوچ و بی اثر هراسنا کم. از این میترسم وخسته ام که هراس من از کشیدن درد و حس تازیانه بر پوستم، بوی ماهیچه های سوخته از آتش و گرمای جریان برق بر پیکرم، مرا از ایستاد گی و کنشی وا دارد و در گوشه ی تنهایی ام مرا به سیاهچالی ژرفتر از آنچه هست بکشاند. سیاهچال سکوت و خاموشی. من از مرگِ فریادِ در گلو مانده ام وحشت دارم. از گذشتن سراسیمه ی دمهایی که بازگشتی ندارند. من از مرگ، پیش از آزادی و در قفس هراس دارم. همه ی جانم درد است و خسته ام. خسته از این همه ستم و بیدادِ آشکار و پنهان. درد از بی پناهی و تنهایی سرزمینم. تنهایی مادران و پدران داغدیده ی وتنم. از سردرگمی و نا امیدیِ جوانانِ سرزمینم. خسته و خشمگین از خاکِ سوخته و مرگِ آرام آرامِ زادگاهم و خشکیدن ریشه های چند هزار ساله. از روزگاری که در آن گَل در گلستان می میرد و پرستو در آسمان پرهایش میسوزد و آب از آب تکان هم نمیخورد.
همه ی جانم فریاد است و خفه ام. دلم گرفته . شاید که تو مرهمی باشی بر زخمهای نمک خورده ام مولانا.
زین همرهان سست عناصر دلم گرفت_ شیر خدا و رستم دستانم آرزوست
جانم ملول گشت ز فرعون و ظلم او_ آن نور روی موسی عمرانم آرزوست
زین خلق پرشکایت گریان شدم ملول_ آن های هوی و نعره مستانم آرزوست
گویاترم ز بلبل اما ز رشک عام_ مهر است بر دهانم و افغانم آرزوست
دی شیخ با چراغ همی‌گشت گرد شهر_ کز دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست
گفتند یافت می‌نشود جسته‌ایم ما_ گفت آنک یافت می‌نشود آنم آرزوست (شهریور ۲۵۷۹)

@SepehrAzadi