غلبه بر افسانه های تولید ناخالص داخلی چین
| آنتونیو گراسفو
در ماه مارس،در کنگره ملی خلق،پکن هدف رشد سالانه تولید ناخالص داخلی (GDP) خود را تعیین کرد.از سال ۱۹۸۵،در هر سال به جز یک سال،چین پیش‌بینی‌های رسمی خود را برآورده کرده یا از آن فراتر رفته است،و این تردیدها را در مورد اینکه آیا ادعاهای پکن در مورد رشد سریع می‌توان باور کرد یا خیر،ایجاد کرد.فدرال رزرو نیویورک در سال ۲۰۲۰ گزارشی منتشر کرد که اعداد را به چالش کشید و گفت که نمودار رشد تولید ناخالص داخلی چین آنقدر صاف است که داده ها معتبر نیستند.
معمولاً برای یک سیستم کمونیستی،هدف رشد دولت مرکزی تقسیم می‌شود و به عنوان سهمیه‌ای برای دولت‌های استانی تعیین می‌شود،که به نوبه خود سهمیه‌هایی را برای دولت‌های محلی و غیره تعیین می‌کنند.سیاست مدارانی که موفق به رعایت سهمیه‌ها نمی‌شوند می‌توانند انتظار عواقب منفی را داشته باشند،بنابراین آنها تشویق به دروغگویی می‌شوند و اعداد را افزایش می‌دهند.گزارش ها در هر سطح متورم می شوند تا زمانی که به اوج می رسند دیگر واقعیت را منعکس نکنند.اداره ملی آمار چین این را می داند و برای کاهش اعداد گزارش شده از یک کاهش دهنده ۵ درصدی استفاده می کند.این واقعیت واحد ثابت می کند که ارزش های رسمی تولید ناخالص داخلی چین بر اساس داده های جعلی است.علاوه بر این،هیچ مدرکی مبنی بر اینکه کاهش ۵ درصدی اعداد را به واقعیت بازمی گرداند،وجود ندارد.همچنین توضیح نمی دهد که چرا رشد تولید ناخالص داخلی چین سال به سال به هدف می رسد.
ماه گذشته، لی کچیانگ،نخست‌وزیر سابق چین–که قبلاً مسئول اقتصاد بود–درگذشت.او با داشتن مدرک دکترای اقتصاد،اهمیت بازار آزاد را می دانست و می خواست اقتصاد را آزاد کند و بخش خصوصی را در اولویت قرار دهد.با این حال،او هرگز نتوانست تأثیر زیادی داشته باشد یا تغییرات تاریخی در اقتصاد ایجاد کند زیرا شی جین پینگ کنترل اقتصاد را به دست گرفت و تمام قدرت را از نخست وزیر گرفت.با این حال،برای اقتصاددانان خارجی،بزرگترین دستاورد لی،دستاوردی است که اکثر مردم چین از آن بی خبرند،دستاوردی که نمی توان آن را در این کشور مورد بحث یا انتشار قرار داد: «شاخص لی کچیانگ».
به گفته ویکی لیکس،لی اظهار داشت: «ارقام تولید ناخالص داخلی «ساخته انسان» و بنابراین غیرقابل اعتماد هستند.در نتیجه،او از داده‌های پراکسی برای تعیین کمیت اقتصاد استفاده کرد.رویکرد لی بر سه شاخص کلیدی متکی بود: مصرف برق،حجم محموله راه آهن و وام بانکی.منطق او این بود که اگر مصرف برق افزایش یابد،پس کارخانه ها باید کار کنند.اگر قطارها مشغول بردن محصولات به توزیع کنندگان و بنادر دریایی باشند، همین امر در مورد بارهای ریلی نیز صادق است.در نهایت،حجم وام بانکی نشان می‌دهد که چه تعداد کارخانه جدید یا توسعه کسب‌وکارهای موجود در حال انجام است.
در سال ۲۰۱۴،دولت چین ادعا کرد که رشد تولید ناخالص داخلی ۷.۵ درصد است،اما اقتصاددانان سیتی بانک شک داشتند.بانک تصمیم گرفت شاخص لی کچیانگ را با این وزن‌های خاص اعمال کند: ترافیک حمل و نقل ریلی (۲۵ درصد)، مصرف برق (۴۰ درصد) و وام‌های میان‌مدت و بلندمدت (۳۵ درصد).به اندازه کافی،این شاخص نشان می دهد که رشد تولید ناخالص داخلی بسیار کمتر از ادعاهای پکن است.سیتی بانک سپس به سایر پروکسی‌ها مانند قیمت کالاها نگاه کرد.چین به تنهایی درصد قابل توجهی از تقاضای جهانی برای کالاها را به خود اختصاص می دهد که افزایش فعالیت های صنعتی و ساختمانی در چین باعث افزایش قیمت های جهانی می شود.با این حال،در سال ۲۰۱۴،این قیمت ها در حال کاهش بود.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
| آنتونیو گراسفو
در ماه مارس،در کنگره ملی خلق،پکن هدف رشد سالانه تولید ناخالص داخلی (GDP) خود را تعیین کرد.از سال ۱۹۸۵،در هر سال به جز یک سال،چین پیش‌بینی‌های رسمی خود را برآورده کرده یا از آن فراتر رفته است،و این تردیدها را در مورد اینکه آیا ادعاهای پکن در مورد رشد سریع می‌توان باور کرد یا خیر،ایجاد کرد.فدرال رزرو نیویورک در سال ۲۰۲۰ گزارشی منتشر کرد که اعداد را به چالش کشید و گفت که نمودار رشد تولید ناخالص داخلی چین آنقدر صاف است که داده ها معتبر نیستند.
معمولاً برای یک سیستم کمونیستی،هدف رشد دولت مرکزی تقسیم می‌شود و به عنوان سهمیه‌ای برای دولت‌های استانی تعیین می‌شود،که به نوبه خود سهمیه‌هایی را برای دولت‌های محلی و غیره تعیین می‌کنند.سیاست مدارانی که موفق به رعایت سهمیه‌ها نمی‌شوند می‌توانند انتظار عواقب منفی را داشته باشند،بنابراین آنها تشویق به دروغگویی می‌شوند و اعداد را افزایش می‌دهند.گزارش ها در هر سطح متورم می شوند تا زمانی که به اوج می رسند دیگر واقعیت را منعکس نکنند.اداره ملی آمار چین این را می داند و برای کاهش اعداد گزارش شده از یک کاهش دهنده ۵ درصدی استفاده می کند.این واقعیت واحد ثابت می کند که ارزش های رسمی تولید ناخالص داخلی چین بر اساس داده های جعلی است.علاوه بر این،هیچ مدرکی مبنی بر اینکه کاهش ۵ درصدی اعداد را به واقعیت بازمی گرداند،وجود ندارد.همچنین توضیح نمی دهد که چرا رشد تولید ناخالص داخلی چین سال به سال به هدف می رسد.
ماه گذشته، لی کچیانگ،نخست‌وزیر سابق چین–که قبلاً مسئول اقتصاد بود–درگذشت.او با داشتن مدرک دکترای اقتصاد،اهمیت بازار آزاد را می دانست و می خواست اقتصاد را آزاد کند و بخش خصوصی را در اولویت قرار دهد.با این حال،او هرگز نتوانست تأثیر زیادی داشته باشد یا تغییرات تاریخی در اقتصاد ایجاد کند زیرا شی جین پینگ کنترل اقتصاد را به دست گرفت و تمام قدرت را از نخست وزیر گرفت.با این حال،برای اقتصاددانان خارجی،بزرگترین دستاورد لی،دستاوردی است که اکثر مردم چین از آن بی خبرند،دستاوردی که نمی توان آن را در این کشور مورد بحث یا انتشار قرار داد: «شاخص لی کچیانگ».
به گفته ویکی لیکس،لی اظهار داشت: «ارقام تولید ناخالص داخلی «ساخته انسان» و بنابراین غیرقابل اعتماد هستند.در نتیجه،او از داده‌های پراکسی برای تعیین کمیت اقتصاد استفاده کرد.رویکرد لی بر سه شاخص کلیدی متکی بود: مصرف برق،حجم محموله راه آهن و وام بانکی.منطق او این بود که اگر مصرف برق افزایش یابد،پس کارخانه ها باید کار کنند.اگر قطارها مشغول بردن محصولات به توزیع کنندگان و بنادر دریایی باشند، همین امر در مورد بارهای ریلی نیز صادق است.در نهایت،حجم وام بانکی نشان می‌دهد که چه تعداد کارخانه جدید یا توسعه کسب‌وکارهای موجود در حال انجام است.
در سال ۲۰۱۴،دولت چین ادعا کرد که رشد تولید ناخالص داخلی ۷.۵ درصد است،اما اقتصاددانان سیتی بانک شک داشتند.بانک تصمیم گرفت شاخص لی کچیانگ را با این وزن‌های خاص اعمال کند: ترافیک حمل و نقل ریلی (۲۵ درصد)، مصرف برق (۴۰ درصد) و وام‌های میان‌مدت و بلندمدت (۳۵ درصد).به اندازه کافی،این شاخص نشان می دهد که رشد تولید ناخالص داخلی بسیار کمتر از ادعاهای پکن است.سیتی بانک سپس به سایر پروکسی‌ها مانند قیمت کالاها نگاه کرد.چین به تنهایی درصد قابل توجهی از تقاضای جهانی برای کالاها را به خود اختصاص می دهد که افزایش فعالیت های صنعتی و ساختمانی در چین باعث افزایش قیمت های جهانی می شود.با این حال،در سال ۲۰۱۴،این قیمت ها در حال کاهش بود.
ادامه مطلب
✅ @karkhone
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment