در هجوم تشنگی، در سوز خورشید تموز
پای در زنجیر خاک تفته می نالد گون:
"روزها را می کنم، پیمانه، با آمد شدن."
غوک نیزاران لای و لوش گوید در جواب:
"چند و چند این تشنگی؟ خود را رها کن همچو ما
پیش نه گامی و جامی نوش و کوته کن سخن."
بوته ی خشک گون در پاسخش گوید: "خمش!
پای در زنجیر خوش تر، تا که دست اندر لجن."
شفیعی کدکنی
#زن_زندگی_آزادی
#انقلاب_ایران
@designmanufacturing