چند شب پیش مشروح نشست «شب عبدالحسین زرینکوب» را در دانشکدهُ ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران (دوشنبه ١٩ آبان ١۴٠۴) نگاه میکردم. یکی از سخنرانان محترم، ضمن ستایش از مقام علمی و فرهنگی و تواضع و پشتکار و نظم استاد زرینکوب، سخنان خود را با پیشنهادی به پایان بردند و فرمودند :
در تاریخ دانشگاهی ما به محمد قزوینی برای اولین بار در تاریخ اندیشهُ ما علامه قزوینی گفتند. من بر این باورم که اگر به معیار وسعت مطالعاتی و قدرت استنباط و هوش فوق العاده... و نگارشی که گاه انسان را به اعجاب وا می دارد...به این دلیل استاد زرینکوب حتی بزرگتر از استادان خود بود...من به استناد این چهار دلیل معتقدم باید از امروز به بعد استاد زرینکوب را «علامه» بنامیم. علامهای که از استادان خودش هم برتر بود. این اعطای عنوان «علامه» به دکتر زرینکوب مرا به یاد نظر خودِ استاد زرینکوب دربارهُ این لقب و محمد قزوینی انداخت.
محمد قزوینی را که عنوان مبتذل شدهٔ علامه، چیزی بر قدر او نمی افزاید در ایران، امروز غالباً به خاطر طبع انتقادی بی همانند او از دیوان حافظ می شناسند.*
*عبدالحسین زرینکوب، «درآستانهُ پنجاهمین سال خاموشی محمد قزوینی»، یادنامهٔ علامهمحمد قزوینی، به کوشش علی دهباشی، انتشارات کتاب و فرهنگ، تهران ١٣٧٨،ص ٩.