به یاد 6 کارگری که در سانحه معدن جان باختند💔🖤

در تاریکی سنگ می‌کنیم که پول دربیاوریم. ولی هیچ پول نداریم. جانمان در می‌آ‌ید تا سنگ کنده می‌شود. و دیگر جان نداریم. گرد زغال به چشم و گلویمان می‌رود تا تکه‌های درشت بار واگن ‌شود. اما هنوز ماسک نداریم. سرفه می‌کنیم بس که گرد در ریه‌هایمان می‌نشیند. و هیچ‌کدام بیمه نداریم. شیر می‌نوشیم که سرفه‌هامان بند بیاید. و شیر کافی نیست. و گاهی بوی گاز می‌پیچد و خطر انفجار هست. ولی هواکش قوی نداریم. آنجا که دیگر هوا نیست، نور نیست، ماسک نیست، بیمه نیست و خدا معلوم نیست کجاست، هیچ‌کس نمی‌داند فردا هم همانجا هست یا نه؟ اما ما ترس نداریم. ما هیچ نداریم. ما داریم روز به روز و ذره ذره خودمان را زیر خاک دفن می‌کنیم.
حالا شما، آقایی که خوب قصه می‌نویسی، من تمام زندگی‌ام را برایت خلاصه گفتم. شما بنویس تمام نور خورشید برای روشن کردن آن سیاهچال که من در آن جان می‌دهم، کم است. تمام آب‌های دنیا برای شستن سیاهی دست‌ و صورت پدرت کافی نیست. حتی تمام شیر‌های دنیا برای شستن گرد زغال از ریه‌ها و گلوی او کم است. همه‌ی بادهای جهان نمی‌تواند تنگی نفسش را درمان کند. و تمام پول‌های دنیا نمی‌تواند جوانی سیاه شده در معدن را جبران کند. باید بین همه آدم‌های دنیا یکی باشد که از ما یادی کند. می‌خواهی شعر بنویسی یا قصه، بنویس. چیزی بنویس که پسرم با صدای بلند بخواند. مثل این‌هایی که من دارم برای پسرم انشا می‌کنم. که من هم پدر دارم. و ما هم آدم هستیم. آدم حتی اگر خودش را برای هیچ زنده به گور کند، آدم است.

رضا نساجی


🆔@ruralwomenissues