در تاریخ ۶ دیماه ١٣۶٠ هشت نفر عضو دومین محفل ملی بهائیان ایران تیرباران شدند. بعد از انقلاب و تا قبل از این کشتار، معمولا بهاییها ربودهشده و به قتل میرسیدند و حکومت مسئولیتی بر عهدهنمیگرفت. اعدام این هشت نفر هم ابتدا انکار، ولی سرانجام پذیرفته شد. آیتالله موسویاردبیلی رییس وقت قوهقضاییه درباره این اتفاق گفت: این افراد به جرم «جاسوسی برای قدرتهایی خارجی» اعدامشدهاند. به این ترتیب دستگیری و اعدام بهائیان شکل رسمی بهخود گرفت.
موسویاردبیلی در دهههشتاد به عنوان یک مرجع تقلید، مورد حمایت و احترام اصلاحطلبان بود. بعد از وقایع سال ۸۸ ، برای حمایت از اصلاحطلبان دیداری با خامنهای داشت که نتیجه خاصی در برنداشت. وی در خرداد ٩٠ اطلاعیهای صادر کرد و از مردم ایران حلالیت طلبید و به صورت مبهم از حوادث گذشته عذرخواهیکرد. این حلالیت طلبیدنِ موسویاردبیلی انعکاس وسیعی در محافل درون حکومتی داشت و اصولگرایان را عصبانی کرد. اما چند سال بعد فرزند او در گفتگو با خبرگزاریهای داخلی دلیل اصلی حلالیتطلبیدن پدرش را احساس گناه از ستمی دانست که به خاطر مدیریت بد روحانیان بر دین اسلام رفتهاست. به عبارتدیگر، کشتار زندانیان و اعدام فوری و بیرحمانه بهاییان بدون هیچ دلیل محکمهپسندی، وجدان آیتاللهاردبیلی را آزرده نکردهبود و دروغی که درباره جاسوس بودن این افراد در رسانهها گفت و غصب اموال و آزار و اذیت زنان و کودکان بیگناه بهایی ذرهای پشیمانی در وی ایجادنکردهبود اما از اینکه با مدیریت بد آنها، مردم به کارآمدی اسلام در حکومت شککردهاند، دچار بحران روحی شده و حلالیت طبیده بود!
#دهه_شصت #موسوی_اردبیلی #آزار_بهائیان #یاری_مدنی_توانا
لینک تصویر@Tavaana_TavaanaTech