یک روایت از تاثیر مصیبت‌‌بار حکم اعدام
«علیرضا ممقانی» را به نام «اعدامی زنده‌شده» می‌شناسند. کسی که به علت یکی از جرایم مربوط به مواد مخدر بازداشت شد. در زندان بجنورد به اعدام محکوم شد. در سال ۱۳۹۲ اعدام شد ولی پس از مدتی در سردخانه زنده شد. وبسایت تسنیم (وابسته به سپاه پاسداران) در سال ۱۳۹۶ گزارشی درباره آن منعکس کرد که در ادامه آن را بازتاب می‌دهیم.
آنچه در بازتاب چنین مطلبی مورد تاکید است، این است که مسئولان قضایی چه بی‌رحمانه با مسئله اعدام روبرو می‌شوند. حتی در گزارش خود وبسایت تسنیم نیز این بی‌رحمی دیده می‌شود و آنان با کسی که پس از اعدام زنده ماند ولی زندگی عادی‌اش کاملا مختل شد، به عنوان یک پدیده جذاب روبرو می‌شوند و به هیچ عنوان تلاش نمی‌کنند جنبه‌های منفی این مسئله را بازتاب دهند که اساسا چرا باید چنین اتفاق تاسف‌برانگیزی در کشور رخ دهد.
«پژمان پروین»، مدیرکل وقت زندان‌های استان خراسان شمالی، درباره این رخداد گفته بود: «بعد از انتقال علیرضا به سردخانه علایم حیاتی او برگشت و احیا صورت گرفت اما به‌خاطر کمبود اکسیژن دچار آسیب مغزی جدی و حافظه درازمدت دچار اختلال شد. وضعیت جسمی مناسبی ندارد. برای امورات روزانه نیازمند حمایت است و این کارها عملاً به عهده زندان افتاده است. وضعیت علیرضا بعد از اعدام و احیا، مقداری روی تکلم او تأثیر گذاشت.»
پس از زنده‌ماندن علیرضا ممقانی، مجازات او نیز تبدیل به حبس ابد شد و در نهایت نیز حکم او از حبس ابد به ۲۰ سال حبس کاهش یافت. یعنی جای آن‌که این محکوم را مورد حمایت ویژه قرار دهند و شرایط مناسبی برای او فراهم کنند، برای او حبس ابد صادر می‌کنند و سپس این حکم را نیز به ۲۰ سال می‌کاهند به حساب آن‌که به این زندانی از مرگ بازگشته لطف کرده‌اند؛ در حالیکه وضعیت اسفناک زندان‌های ایران به‌ویژه در شهرستان‌ها بر همه پیداست.
نکته تاسف‌برانگیز این‌جاست که پس از این اتفاق پزشکی قانونی دستور داده است برای این‌که دیگر این رخداد پیش نیاید که کسی بعد از اعدام زنده بماند، شخصی که اعدام می‌شود حداقل یک ساعت باید روی دار بماند.
متن کامل گزارش را بخوانید:
https://tavaana.org/fa/Bad_Impact_Of_Death_Penalty
#گزارش #اعدام #نه_به_اعدام #اعدام_نکنید #یاری_مدنی_توانا
@Tavaana_TavaanaTech
«علیرضا ممقانی» را به نام «اعدامی زنده‌شده» می‌شناسند. کسی که به علت یکی از جرایم مربوط به مواد مخدر بازداشت شد. در زندان بجنورد به اعدام محکوم شد. در سال ۱۳۹۲ اعدام شد ولی پس از مدتی در سردخانه زنده شد. وبسایت تسنیم (وابسته به سپاه پاسداران) در سال ۱۳۹۶ گزارشی درباره آن منعکس کرد که در ادامه آن را بازتاب می‌دهیم.
آنچه در بازتاب چنین مطلبی مورد تاکید است، این است که مسئولان قضایی چه بی‌رحمانه با مسئله اعدام روبرو می‌شوند. حتی در گزارش خود وبسایت تسنیم نیز این بی‌رحمی دیده می‌شود و آنان با کسی که پس از اعدام زنده ماند ولی زندگی عادی‌اش کاملا مختل شد، به عنوان یک پدیده جذاب روبرو می‌شوند و به هیچ عنوان تلاش نمی‌کنند جنبه‌های منفی این مسئله را بازتاب دهند که اساسا چرا باید چنین اتفاق تاسف‌برانگیزی در کشور رخ دهد.
«پژمان پروین»، مدیرکل وقت زندان‌های استان خراسان شمالی، درباره این رخداد گفته بود: «بعد از انتقال علیرضا به سردخانه علایم حیاتی او برگشت و احیا صورت گرفت اما به‌خاطر کمبود اکسیژن دچار آسیب مغزی جدی و حافظه درازمدت دچار اختلال شد. وضعیت جسمی مناسبی ندارد. برای امورات روزانه نیازمند حمایت است و این کارها عملاً به عهده زندان افتاده است. وضعیت علیرضا بعد از اعدام و احیا، مقداری روی تکلم او تأثیر گذاشت.»
پس از زنده‌ماندن علیرضا ممقانی، مجازات او نیز تبدیل به حبس ابد شد و در نهایت نیز حکم او از حبس ابد به ۲۰ سال حبس کاهش یافت. یعنی جای آن‌که این محکوم را مورد حمایت ویژه قرار دهند و شرایط مناسبی برای او فراهم کنند، برای او حبس ابد صادر می‌کنند و سپس این حکم را نیز به ۲۰ سال می‌کاهند به حساب آن‌که به این زندانی از مرگ بازگشته لطف کرده‌اند؛ در حالیکه وضعیت اسفناک زندان‌های ایران به‌ویژه در شهرستان‌ها بر همه پیداست.
نکته تاسف‌برانگیز این‌جاست که پس از این اتفاق پزشکی قانونی دستور داده است برای این‌که دیگر این رخداد پیش نیاید که کسی بعد از اعدام زنده بماند، شخصی که اعدام می‌شود حداقل یک ساعت باید روی دار بماند.
متن کامل گزارش را بخوانید:
https://tavaana.org/fa/Bad_Impact_Of_Death_Penalty
#گزارش #اعدام #نه_به_اعدام #اعدام_نکنید #یاری_مدنی_توانا
@Tavaana_TavaanaTech
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment