فارغ از مسائل فرهنگی و امنیتی، در پوچ بودن این طرح همین بس که اگر بخواهیم برای تمام زبان های رایج در ایران، آن را اجرا کنیم، ده برابر بودجه فعلی آموزش و پرورش پول لازم است!!

تمام این ها با فرض این قابل بررسی ست که:
۱. بتوانیم بین لهجه های مختلف یک زبان، به زبان معیار که قابل آموزش باشد برسیم. فی المثل ترکی آذری خود لهجه های مختلفی دارد. می خواهید لهجه تبریز را معیار قرار دهید یا لهجه اردبیل و ارومیه و ترکزبانان خراسان را؟؟؟ در هنگام عمل به این طرح اولین مشکل امنیتی که می تواند بروز کند، تنش و اختلاف میان گویندگان لهجه های مختلف آن زبان است. ترکزبان تبریز و اردبیل و ارومیه به جان هم می افتند....چنانکه طبق تجربه دیده ایم شاعران و حتی نوحه خوانان اردبیل و تبریز بر سر تلفظ کلمات، میانه شان همیشه شکراب است و همدیگر را قبول ندارند.

۲. حال به فرض بعید به زبان معیار رسیدیم. (رسیدن به زبان معیار قرن ها زمان می برد و در فارسی پس از اسلام از قرن دوم تا ششم زمان برد. ) در آن صورت چیزی که اتفاق می افتد یکسان سازی تمام لهجه های رایج آن زبان است. یعنی ما یک نسل پس از آموزش زبان ترکی معیار(به فرض محال اگر به آن رسیدیم) لهجه های مختلف ترکی را نابود کرده ایم!!!
این اختلاف و تنش درباره لهجه های کردی نیز وجود خواهد داشت. کما اینکه وجود داشته است و حوادث تلخی را نیز رقم زده است.
از این روست که بسیاری از زبانشناسان بی غرض معتقدند به هیچ عنوان نباید لهجه های محلی و فولکلور را گرفتار کتابت و زبان معیار کرد. بلکه باید به حمایت از تولید آثار هنری بخصوص شعر و موسیقی های اصیل محلی و ثبت آن ها پرداخت.

@zahrdaroo