مینویسم تا بدانید که اگر مصدق ۷۲ سال قبل موفق میشد تا #شاه مملکت را کنار بزند،امروز چه ایرانی داشتیم؟
یک کوبای به مراتب فلاکت بارتر!
#بخوانید:
اگر مصدق در ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ با آن تصمیمات خام و نسنجیده‌اش موفق میشد شاه را از اریکه‌ی قدرت به زیر بکشد، ایران امروز کوبایی داغون، فلاکت‌زده و درهم‌شکسته بود.
چرا که طی ۱۸ سال آتی نه تنها هیچ پیشرفتی در ایران حاصل نمیشد،بلکه حزب توده، آن مار خوش‌خط‌وخال کمونیست، با سازماندهی آهنین، نفوذ گسترده در میان کارگران و روشنفکران، و به‌ویژه چنگال قدرتمندش در ارتش با صدها افسر خائن، آماده‌ی بلعیدن کشور بود و از همان ابتدا به ساکن بود که خون و آتش در میان چپها شکل میگرفت و کشور رو به نابودی میرفت.
مصدق، با آن خیالبافی‌های به اصطلاح انگلیس‌ستیزانه‌اش، هیچ تشکیلات منسجمی برای مقابله با این هیولای سرخ نداشت و ناچار میشد با توده‌ای‌ها دست به یکی کند(قدرت توده در آنزمان را نمیشود انکار کرد) و این حماقت، همان‌طور که همیشه در دام کمونیست‌ها رخ می‌دهد، به سلطه‌ی کامل آن‌ها می‌انجامید. توده‌ای‌ها، با زیرکی شیطانی، اول مناصب حساس را قبضه می‌کردند، بعد با آشوب و هرج‌ومرج عمدی، مصدق را مثل دستمال کهنه‌ای دور می‌انداختند و ایران را به مستعمره‌ای ذلیل برای شوروی بدل می‌کردند. نتیجه؟
اقتصادی ورشکسته، مردمی سرکوب‌شده و کشوری منزوی، بدتر از کوبای امروز، با لکه‌ی ننگ ابدی بر پیشانی مصدق که با ساده‌لوحی‌اش، ایران را به ورطه‌ی این فلاکت هل می‌داد و هیچ امیدی به بازگشت دوران شکوه نبود.
این احتمالات با توجه به مشاهدات کشورهای مشابه و همچنین نقش مصدقی های در ورود خمینی را با اطمینان بیان مینماییم.
(تصویر انتخابی اشاره به تبلیغات مصدقی جماعت است که بانیان اصلی فلاکت امروزند و همچنان مُصر به خیانت خود)
https://t.me/flith/14241
@flith
یک کوبای به مراتب فلاکت بارتر!
#بخوانید:
اگر مصدق در ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ با آن تصمیمات خام و نسنجیده‌اش موفق میشد شاه را از اریکه‌ی قدرت به زیر بکشد، ایران امروز کوبایی داغون، فلاکت‌زده و درهم‌شکسته بود.
چرا که طی ۱۸ سال آتی نه تنها هیچ پیشرفتی در ایران حاصل نمیشد،بلکه حزب توده، آن مار خوش‌خط‌وخال کمونیست، با سازماندهی آهنین، نفوذ گسترده در میان کارگران و روشنفکران، و به‌ویژه چنگال قدرتمندش در ارتش با صدها افسر خائن، آماده‌ی بلعیدن کشور بود و از همان ابتدا به ساکن بود که خون و آتش در میان چپها شکل میگرفت و کشور رو به نابودی میرفت.
مصدق، با آن خیالبافی‌های به اصطلاح انگلیس‌ستیزانه‌اش، هیچ تشکیلات منسجمی برای مقابله با این هیولای سرخ نداشت و ناچار میشد با توده‌ای‌ها دست به یکی کند(قدرت توده در آنزمان را نمیشود انکار کرد) و این حماقت، همان‌طور که همیشه در دام کمونیست‌ها رخ می‌دهد، به سلطه‌ی کامل آن‌ها می‌انجامید. توده‌ای‌ها، با زیرکی شیطانی، اول مناصب حساس را قبضه می‌کردند، بعد با آشوب و هرج‌ومرج عمدی، مصدق را مثل دستمال کهنه‌ای دور می‌انداختند و ایران را به مستعمره‌ای ذلیل برای شوروی بدل می‌کردند. نتیجه؟
اقتصادی ورشکسته، مردمی سرکوب‌شده و کشوری منزوی، بدتر از کوبای امروز، با لکه‌ی ننگ ابدی بر پیشانی مصدق که با ساده‌لوحی‌اش، ایران را به ورطه‌ی این فلاکت هل می‌داد و هیچ امیدی به بازگشت دوران شکوه نبود.
این احتمالات با توجه به مشاهدات کشورهای مشابه و همچنین نقش مصدقی های در ورود خمینی را با اطمینان بیان مینماییم.
(تصویر انتخابی اشاره به تبلیغات مصدقی جماعت است که بانیان اصلی فلاکت امروزند و همچنان مُصر به خیانت خود)
https://t.me/flith/14241
@flith
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment