آن روز که مه شدی نمی‌دانستی
کانگشت‌نمای عالمی خواهی شد


روزی نیست که کلمات قصار و شیرین‌کاری‌های چهره‌ها و روشناسان در فضای مجازی دست‌به‌دست نشود و عموم مؤمنات و مؤمنین را نخنداند. به همین مناسبت این حکایت گلستان سعدی را انتخاب کردم که برای شاگردانم بخوانم. بخوانم، شاید یادشان بماند و دوفردا دیگر اگر خواستند سری توی سرها درآورند، تمهیدی بیندیشند و از پیش لوازمش را فراهم کنند.


«یکی از فضلا تعلیم ملک‌زاده‌ای همی‌داد و ضَرب بی‌محابا زدی، و زَجر بی‌قیاس کردی. باری پسر از بی‌طاقتی شکایت پیش پدر برد، و جامه از تن دردمند برداشت. پدر را دل به هم برآمد. استاد را گفت که پسران آحاد رعیت را چندین جفا و توبیخ روا نمی‌داری که فرزند مرا، سبب چیست؟ گفت سبب آن که سخن اندیشیده باید گفت و حرکت پسندیده باید کردن همه خلق را علی‌العموم و پادشاهان را علی‌الخصوص، به موجب آن که بر دست و زبان ایشان هر چه رفته شود هر آینه به افواه بگویند و قول و فعل عوام‌الناس را چندان اعتباری نباشد.

اگر صد ناپسند آمد ز درویش
رفیقانش یکى از صد ندانند

وگر یک بذله گوید پادشاهی
از اقلیمی به اقلیمی رسانند»

عاطفه طیه

جان آگه با #فرهیختگان