برای زن همیشه "تصمیم‌می‌گیرند"، او را اختیاری به سرِ خود نیست.
از اینرو چنین است که زن "ملعبه" مردان شدست، برخی برهنه‌اش می‌خواهند و برخی پوشیده. در هرحال زن تمکین می‌کند، چه برهنه‌اش کنند، چه پوشیده‌اش دارند. زنان آموخته‌اند که "سربراه" باشند!

زن، زن به دنیا نمی‌آید، او را "زن می‌کنند"! چه برهنه، چه پوشیده؛ چه آراسته، چه ژولیده؛ چه مشارکت‌کننده در حیات‌جمعی، چه خلوت‌گزین خانه‌هایِ مردان:
"حور مقصورات فی‌الخیام" (خوبرویانِ خیمه‌نشین)، آن‌که فانتزی جنسیِ مردِعربِ بدوی بود؛
یا که آن لَوَندهای برهنه لاس‌وگاس که فانتزی جنسی مرد آمریکاییِ متوسط‌الحال امروز است؛
یا آن معلول‌شده کوچک‌پای که فانتزیِ جنسیِ مرد چینی بود؛
یا "شاهدِ ساقی" که فانتزی جنسی مرد ادبیات هزارساله فارسی بود، همو که در مکاشفه علامه‌طباطبایی براو ظاهر گشت و وظیفه "دلبری" گذاشت تا آن عارف مُتَقَشِف خدای را، دست رد بر خواهش‌اش زند و آزرده‌اش کند - شعری که در خیالِ زاهدی‌پشیمان یا عارفی‌پریشان آمد و رفت! ("مهرتابان" - یادنامه علامه‌طباطبایی)
مردان چه‌ها که با زنان نکردند، و زنان چه تمکین‌ها که ننمودند!

علی صاحب‌الحواشی

پ‌ن: عکس: جلسه تصمیم‌گیری برای پوشش زنان، شوروی ۱۹۴۷
https://t.me/arshivefarhikhtegan/626


#فرهیختگان، پیک آگاهی شماست