♦️رکنا در گزارشی درباره ناتوانی اغلب خانواده‌ها برای خرید خانه می‌نویسد: هفده سال و نیم؛ این زمان لازم برای یک کارگر است تا تنها با پس‌انداز «تمامِ» حقوقِ ماهانه ۲۴ میلیون تومانی‌اش، ارزان‌ترین واحد مسکونی ۵ میلیارد و ۴۰ میلیون تومانی در جنوب تهران را خریداری کند. این آمار، روایتگر یک بن‌بست عمیق در اقتصاد مسکن است؛ جایی که حتی اگر کارگر، صورت‌ مسئله‌ی هزینه‌های زندگی را کاملا حذف کند، باز هم با سد بلند قیمت‌ها روبه‌روست. این گزارش با اتکا به ارقام، اثبات می‌کند که خانه در تهران، دیگر نه یک نیاز، بلکه برای طبقه کارگر به یک کالای دست‌نیافتنی تبدیل شده است.بررسی نرخ مسکن در مناطق ۱۵ تا ۲۱ تهران، به ویژه در محلات حاشیه‌ای، نشان می‌دهد که قیمت هر مترمربع آپارتمان در مناطقی مانند «سیزده آبان» در منطقه ۲۰ به حدود ۷۲ میلیون تومان رسیده است. با این محاسبه، یک واحد مسکونی ۷۰ متری در این منطقه، ۵ میلیارد و ۴۰ میلیون تومان قیمت‌گذاری می‌شود.
نکته قابل تأمل اینجاست که این ارقام مربوط به مناطق میانی و پایین‌شهر است. با حرکت به سمت مناطقی مانند تهرانسر، قیمت هر مترمربع به ۱۸۰ تا ۱۹۰ میلیون تومان جهش می‌کند که به معنای بهای ۱۴ میلیارد تومانی برای یک واحد ۷۷ متری است؛ رقمی که فاصله معناداری با توان مالی طبقه کارگر دارد.رکنا می‌نویسد، دولت حداقل حقوق کارگر را در سال جاری ۱۶ میلیون تومان تعیین کرده است. یک کارگر متأهل با یک فرزند، با احتساب مزایا، در بهترین حالت ماهانه ۲۴ میلیون تومان دریافتی دارد. رکنا می‌نویسد، فرض کنیم کارگر مذکور تمام درآمد خود را برای خرید مسکن ذخیره کند؛ بدون آنکه ریالی صرف خوراک، پوشاک، درمان، اجاره‌بها یا آموزش فرزند شود. در این سناریوی خوش‌بینانه و غیرواقعی، او باید ۱۷ سال و نیم پس‌انداز کند تا بتواند ارزان‌ترین واحد ۷۰ متری در منطقه سیزده‌آبان را بخرد.
اگر هدف او خرید همان آپارتمان ۱۴ میلیارد تومانی در تهرانسر باشد، این دوره زمانی به ۴۸ سال افزایش می‌یابد؛ یعنی عملا کل دوران اشتغال یک نیروی کار.
@indypersian

Comments

Be the first to add a comment