#منشور_همبستگی یا #منشور_گسستگی
مساله این است
بعنوان یک شهروند ایرانی به دلایل زیر از این منشور حمایت نمیکنم
به قلم #فرنام_شکیبافر
۱) در تدوین آن هیچ جریانی که ملی باشد مشارکت نداشته و زیر نظر یک گروه هشت نفره متشکل از یک فرد بی‌طرف، شش فرد غیرملی (همگی عناصر مبهم و نامطمئن که دیدگاه‌های شفاف و روشنی ندارند) و یک
فرد دیگری که تهدید امنیت ملی است تنظیم و تدوین شده.
۲) لوگوی منشور یک لوگوی مارکسیستی است. (برای من به شخصه همین یک مورد کافی بود تا از آن حمایت نکنم)
۳) برخلاف محتوای پاراگراف آغازین منشور مبارزات آزادی‌خواهانه‌ی مردم ایران از شهریور ۱۴۰۱ آغاز نشده. به عنوان نمونه زنان
ایرانی از همان اسفند ۵۷ مقاومت را آغاز کردند اما نیروهای چپ همراهی با نیروهای مذهبیِ ایدئولوژیک را ترجیح دادند و از جنبش آنان حمایت نکردند.
۴) انتخابی بودن تمامی مقامات سخن مضحکی است و این حس را می‌دهد که چند کودک این منشور را تدوین کرده‌اند. در
دموکراتیک‌ترین دولت‌ها هم عمده‌ی مقامات نصب می‌شوند.
۵) در منشور پیشاپیش در مورد محتوای نظام سیاسی پیش از رجوع به آرای عمومی تصمیماتی گرفته شده. (ماده‌ی ۳ از بخش باورهای مشترک)
۶) اصطلاح «تبعیض‌های تاریخی» یک بمب بزرگ کار گذاشته شده در این متن است که برگرفته از مارکسیسم فرهنگی است و طبق آن حتی بسیاری از افرادِ نسل‌هایی که در ایران هنوز متولد نشده‌اند از بدو تولد بدهکار به دنیا می‌آیند. امری که با ارزش‌ها و باورهای فردگرایانه و آزادمنشانه در تضاد شدیدی است.
@flith
۷) تصمیماتی نظیر لغو یا عدم لغو حکم
اعدام بر عهده‌ی قانون‌گذارانِ منتخب ملت است. از جنبه‌ی حقوق اساسی، یک جمع ِ مبهم ِ نامنتخب بر چه مبنایی از پیش اقدام به تعیین تکلیفِ برای قانون‌گذار منتخب کرده‌اند؟!
۸) اساسی‌ترین رکن یک لیبرال دموکراسی، دادگستری قدرتمند، ضابطه‌مند و مستقل است که پلیس و دیگر نهادهای مرتبط با امنیت داخلی، تحت نظارت آن فعالیت کنند. اشاره به آن در متن منشور سطحی، گذرا و حاشیه‌ای است. به نحوی که احساس می‌شود تدوین‌کنندگان متن همانند نیروهای انقلابی سال ۵۷ توجه چندانی به این مقوله‌ی بسیار حساس و تعیین‌کننده ندارند.
۹) از همه مهم‌تر در متن منشور حتی یک بار
از اصطلاح «ملت ایران» استفاده نشده و هیچ کجای آن به مقوله‌ی «حاکمیت ملی» پرداخته نشده. ردی از هیچگونه نماد ملی و تقبیح انقلاب ۵۷ نیز در این منشور نیست. بلافاصله پس از انتشار متن نیز یکی از هشت نفر در مصاحبه‌ای تلویزیونی از اصطلاح مجعول و بسیار خطرناک «ملت‌های ایران»
استفاده کرد. تدوین‌کنندگان باید توجه کنند که اگر چیزی تحت عنوان ملت ایران را به رسمیت نمی‌شناسند بدیهی است که ملت ایران هم محق است آن‌ها را به رسمیت نشناسد، نادیده بگیرد یا حتی در صورت ضرورت و ادامه‌ی این روندِ ضدمیهنیِ خطرناک با آن‌ها مبارزه کند.
۱۰) در متن منشور هیچ اشاره‌ای به ضرورت خلع سلاح احزاب قوم‌پایه‌ی خطرناک و تعهد و ضمانت به پرهیز از هرگونه ترور و تروریسم به مثابه یک ابزار پیشبرد اهداف سیاسی به عنوان پیش نیاز ورود به هر نوع فرایند سیاسی نشده.
جمع‌بندی: این منشور شدیدا غیرملی، چپ‌روانه، پرنقص، تفرقه‌برانگیز،
ضد همبستگی ملی و مطلقا غیر قابل پذیرش است و روش و منش یکه‌سالارانه، حذف‌گرایانه و خصومت‌ورزانه‌ی اغلب تدوین‌کنندگانش نسبت به نیروهای ملی و ایران‌گرا عمیقا منزجرکننده، تنفربرانگیز، غیردموکراتیک و قابل قیاس با سرکوب‌ها و رفتار نادیده‌گیرانه‌ی ج.ا در حق ملیون ایران است.
@flith
مساله این است
بعنوان یک شهروند ایرانی به دلایل زیر از این منشور حمایت نمیکنم
به قلم #فرنام_شکیبافر
۱) در تدوین آن هیچ جریانی که ملی باشد مشارکت نداشته و زیر نظر یک گروه هشت نفره متشکل از یک فرد بی‌طرف، شش فرد غیرملی (همگی عناصر مبهم و نامطمئن که دیدگاه‌های شفاف و روشنی ندارند) و یک
فرد دیگری که تهدید امنیت ملی است تنظیم و تدوین شده.
۲) لوگوی منشور یک لوگوی مارکسیستی است. (برای من به شخصه همین یک مورد کافی بود تا از آن حمایت نکنم)
۳) برخلاف محتوای پاراگراف آغازین منشور مبارزات آزادی‌خواهانه‌ی مردم ایران از شهریور ۱۴۰۱ آغاز نشده. به عنوان نمونه زنان
ایرانی از همان اسفند ۵۷ مقاومت را آغاز کردند اما نیروهای چپ همراهی با نیروهای مذهبیِ ایدئولوژیک را ترجیح دادند و از جنبش آنان حمایت نکردند.
۴) انتخابی بودن تمامی مقامات سخن مضحکی است و این حس را می‌دهد که چند کودک این منشور را تدوین کرده‌اند. در
دموکراتیک‌ترین دولت‌ها هم عمده‌ی مقامات نصب می‌شوند.
۵) در منشور پیشاپیش در مورد محتوای نظام سیاسی پیش از رجوع به آرای عمومی تصمیماتی گرفته شده. (ماده‌ی ۳ از بخش باورهای مشترک)
۶) اصطلاح «تبعیض‌های تاریخی» یک بمب بزرگ کار گذاشته شده در این متن است که برگرفته از مارکسیسم فرهنگی است و طبق آن حتی بسیاری از افرادِ نسل‌هایی که در ایران هنوز متولد نشده‌اند از بدو تولد بدهکار به دنیا می‌آیند. امری که با ارزش‌ها و باورهای فردگرایانه و آزادمنشانه در تضاد شدیدی است.
@flith
۷) تصمیماتی نظیر لغو یا عدم لغو حکم
اعدام بر عهده‌ی قانون‌گذارانِ منتخب ملت است. از جنبه‌ی حقوق اساسی، یک جمع ِ مبهم ِ نامنتخب بر چه مبنایی از پیش اقدام به تعیین تکلیفِ برای قانون‌گذار منتخب کرده‌اند؟!
۸) اساسی‌ترین رکن یک لیبرال دموکراسی، دادگستری قدرتمند، ضابطه‌مند و مستقل است که پلیس و دیگر نهادهای مرتبط با امنیت داخلی، تحت نظارت آن فعالیت کنند. اشاره به آن در متن منشور سطحی، گذرا و حاشیه‌ای است. به نحوی که احساس می‌شود تدوین‌کنندگان متن همانند نیروهای انقلابی سال ۵۷ توجه چندانی به این مقوله‌ی بسیار حساس و تعیین‌کننده ندارند.
۹) از همه مهم‌تر در متن منشور حتی یک بار
از اصطلاح «ملت ایران» استفاده نشده و هیچ کجای آن به مقوله‌ی «حاکمیت ملی» پرداخته نشده. ردی از هیچگونه نماد ملی و تقبیح انقلاب ۵۷ نیز در این منشور نیست. بلافاصله پس از انتشار متن نیز یکی از هشت نفر در مصاحبه‌ای تلویزیونی از اصطلاح مجعول و بسیار خطرناک «ملت‌های ایران»
استفاده کرد. تدوین‌کنندگان باید توجه کنند که اگر چیزی تحت عنوان ملت ایران را به رسمیت نمی‌شناسند بدیهی است که ملت ایران هم محق است آن‌ها را به رسمیت نشناسد، نادیده بگیرد یا حتی در صورت ضرورت و ادامه‌ی این روندِ ضدمیهنیِ خطرناک با آن‌ها مبارزه کند.
۱۰) در متن منشور هیچ اشاره‌ای به ضرورت خلع سلاح احزاب قوم‌پایه‌ی خطرناک و تعهد و ضمانت به پرهیز از هرگونه ترور و تروریسم به مثابه یک ابزار پیشبرد اهداف سیاسی به عنوان پیش نیاز ورود به هر نوع فرایند سیاسی نشده.
جمع‌بندی: این منشور شدیدا غیرملی، چپ‌روانه، پرنقص، تفرقه‌برانگیز،
ضد همبستگی ملی و مطلقا غیر قابل پذیرش است و روش و منش یکه‌سالارانه، حذف‌گرایانه و خصومت‌ورزانه‌ی اغلب تدوین‌کنندگانش نسبت به نیروهای ملی و ایران‌گرا عمیقا منزجرکننده، تنفربرانگیز، غیردموکراتیک و قابل قیاس با سرکوب‌ها و رفتار نادیده‌گیرانه‌ی ج.ا در حق ملیون ایران است.
@flith
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment