وزرا در دولتهای هر کشوری شب وروز وفکر وخانواده وزندگی خود را برای بهبود بخشیدن به ادارات تحت خدمت و کارمندان خویش که در آن وزرات مشغول به خدمت به کشور ونسلهای آینده هستند گذاشته تا با ایجاد رفاه واسایش وزندگی بهتر کارمندان وکارگزاران تک تک وزارتخانها وبا ایجاد امنیت وروان سالم برای کارمندان و کارگران وخانوادهای آنها در ایجاد محیطی سالم ورفاه ومعیشیت هر روز هموطنان وخانوادها بهتر از دیروز ودر نتیجه بدون هیچ کمی وکاستی به پیشرفت و ترقی و علم و اقتصاد شهروندان وملت وکشور خدمت کنند ودر عیر ایتصورت وبا نا رضایتی کارگران وکارمندان وصنفهای کشوری نه تنها حق ماندن بر قدرت وسرکار بعنوان وزیر را ندارد بلکه اگر تا دید بگردن کلفتی مانند وزیر آموزش و پرورش ایران و اخراج معلمان را بزبان بیاورد از همون روز تا اخراج و تعویض همه کارمندان و کارگران دست از کار کشیده وبا اعتصاب سراسری اجازه زورگویی را به هیچ شخص و مدیر ی تا بالاترین مسولان کشوری نخواهند داد زیرا با سعی و کوشش و زحمات آنهاست که حقوق آنچنانی مدیران ارشد وبالا وبا پول همین شهروندان و کارگران و کارمندان پرداخت میشود وباید خدمتگذار ملت باشد ونه چماقداری یک عده فاسد ودزد ونادان وضد ایرانی وانسانی بکند .
تا آخرین معلم دلسوز آزاد نشده وهمه حقوق ما فرهنگیان و معلمان و اساتید که از درآمد خاک وطن من وشمای ایرانی بما پرداخت نشود باید سراسری دست از کار کشیده ودر غیر اینصورت هیچ بهبودی در اوضاع اسفبار کشور اتفاق نخواهد افتاد..
ملتی که نداند درآمد و ثروت کشورش برای چه کسانی وبرای چی هزینه میشود و پیگیر درآمد وسرمایهای میلیاردی دلاری کشورش نباشد هر روز از روز قبل سفرها خالی تر ورفاه وازادایهایش بیشتر از دست میرود وگرسنه خواهد خوابید ورنگ آزادای را در خواب هم نخواهد .