به یک نکته اشاره میکنیم، و آن عبارت از تعادل در روابط با دیگران است، تعادل در دوستی و دشمنی. حکمت ۲۶۸ تاکید میکند که انسان متعادل دوست و دشمن ذاتی ندارد. همینطور جامعه متعادل یا ملت متعادل در روابط بینالملل دوست و دشمن ذاتی و دائمی ندارد، زیرا تنها معیاری دارد و آن ارزشهای اخلاقی و مصالح فرد، جامعه یا ملت است. بر همین اساس ممکن است روزی دوست، دشمن شود و روزی نیز دشمن، دوست گردد. به همین دلیل نیز تعادل در روابط و حفظ تعادل در دوستی و دشمنی اهمیت اساسی در زندگی دارد. امام میفرماید: _أَحْبِبْ حَبِيبَکَ هَوْناً مَا، عَسَى أَنْ يَكُونَ بَغِيضَکَ يَوْماً مَا، وَأَبْغِضْ بَغِيضَکَ هَوْناً مَا، عَسَى أَنْ يَكُونَ حَبِيبَکَ يَوْماً ما_ . _مواظب باش دوستی تو درباره دوستت حدی داشته باشد، زیرا باشد که روزی با تو خصومت بورزد. همچنین توجه کن دشمنی تو درباره دشمنت اندازهای داشته باشد زیرا ممکن است روزی فرا رسد که دوستت گردد._ قاعده بسیار مهمی است، و آن این است که *نه در دوستی باید افراط کرد و به یک امر ذاتی قائل بود و نه در دشمنی باید دائما دشمنی ورزید زیرا مصالح فرد، جامعه یا ملت، مصالحی متغیرند و هر زمانی چهرهای خاص به خود میگیرند.* در چنین شرایطی است که ممکن است دوست دیروز، دشمن امروز شما شود و با دشمنانتان همکاسه و همپیاله گردد و یا دشمن دیروز به دلایلی که خود میداند و به نفع شما هم هست دوست گردد، و به همین دلیل نباید دیوارهای پشت خودتان را برای همیشه خراب کنید؛ چونان با دوستان دوستی کنید که اگر موقع دشمنی به میان آمد احساس پشیمانی نکنید، و چونان با دشمنان دشمنی کنید که اگر فرصت دوستی فرا رسید درهای دوستی را به روی خودتان بسته نبینید./ سایت کتابان