۱. جمهوری اسلامی را نمی‌خواستم؛
مثل خیلی‌ها، زمانی تصور می‌کردم اصلاح‌طلبان واقعاً به رأی مردم اعتقاد دارند، لذا در انتخابات شرکت می‌کردم تا به مرور زمان، به صندوق رفراندوم تعیین نوع حکومت برسم!
زهی خیال باطل.
زمانی فهمیدم اصلاح‌طلبان شیادند که جوانی‌ام طی شده بود.

۲. فکر می‌کردم هرکس با خمینی یا خامنه‌ای دشمن است، آدم خوبی‌ست.
مفاهیم ۵۷ و ۵۷ی را نمی‌دانستم.
ارتجاع غالب و ارتجاع مغلوب را نمی‌شناختم.
به مدد شبکه‌های اجتماعی و مطالعه‌ی بیشتر، آگاه شدم و نگاهم به صحنه عوض شد.
حالا ایران‌دوستان را در برابر ایران‌ستیزان می‌دیدم. یک عمر کلاه سرم رفته بود.
ارتجاع غالب را همه می‌شناختند؛
شناختن «ارتجاع مغلوب» سخت بود.

۳. روزی که فهمیدم احمد شاملو، چه کثافت ایران‌ستیزی بوده، انگار یک سطل آب یخ روی سرم ریختند.

۴. خوشحالم که پرده‌ها کنار رفته. داریوش و بقیه‌ی ارتجاع مغلوب یکی‌یکی رسوا می‌شوند...

۵. شک نکنید شجریان ۵۷ی اگر زنده بود، فتوکپی داریوش بود. خوش‌شانس بود که مُرد.

۶. بقیه‌شان هم مثل داریوش، مجبور خواهند شد نقاب از چهره‌ی کریه خود بردارند.

#نکبت۵۷
➖➖➖
@PN_KFP