📝 پایستگی جرم و انرژی
"به بهانه سراوان"
✍️مسعود امیرزاده
رودخانه سیاه سراوان گیلان ما به ازای زاینده رود خشکیده و سفید رود بی رمق است،توده ساختمانهای بی نظمی که بر خرخره شهرها سنگینی میکند معوض کوههایی است که به نام معدنکاری ازآغوش مادر طبیعت جدا کرده ایم .
خاک ارزشمندی که نابود کردیم در واقع نابود نشده ،هر روز به شکل ریزگرد خود را به چشم ما میکشد.تپه ماهورهایی که شهرداران و سایر دوایر دولتی یک به یک از بدنه طبیعی شهر تهران را جدا نموده و ساختمان کوب کردند،تبدیل شد به قلل زباله و شیرابه در آرادکوه و کهریزک.منطقه 22 تهران و پارک چیتگر از بین نرفت تبدیل شده اند به ساختمانهای بیقواره که چون پاره های استخوان درگلوی پایتخت فرورفته است.
رودخانه به شیرابه، کوهستان به حاشیه نشینی و ویلا های زمینخوار،جنگل و پوشش گیاهی و ذخایر کربنی زمین به آلودگی هوا و بیماری ریه و قلب تغییر نام و ماهیت یافته است.بلی ما با هنری وارونه و دانشی بلاهت وار در حال تبدیل اندام حیاتی به تومورهای بدخیم هستیم و شاید هم که انتقام طبیعت است که خرچنگ وار ما را دربرگرفته است.
این زمین پیر و ممسک، قطره قطره باران را در نهانخانه خاک ذخیره نمود چون میدانست به هزارکار می آید و لیکن ما فرزندان ناخلف در غیاب رضایت این مادردور اندیش ،دستبردی ناجوانمردانه بدان زدیم و اندوخته او را غارت کردیم تا تبدیل کنیم به ضایعات کشاورزی،صنایع فولاد نابجا و پتروشیمی ها آلوده ساز و کلی پرونده فساد و تباهی.
جمعیت روستایی فرهنگ ساز و مولد ما هنوز زنده اند ولی شده اند حاشیه نشینان بی نام و نشان شهرهای بزرگ ویا خدای ناکرده بزهکاران اسیر زندان و لیست بلندبالایی از آسیبهای اجتماعی، که اهل سیاست و حکومت هرگز قادر به حل مسایل آنها نخواهند بود.
تالابهای کشوری که پایه گذار کنوانسیون رامسر و فی الواقع پایتخت تالابهای جهان بود،دیگر باید بختگان،گاوخونی،پریشانن...گم شده خود را در فاضلابهای شهری و مازاد مصرفی جستجو کند که آموزگار نابخرد آن مدیریت شصت ساله دولتی آب است.
دریاچه های طبیعی ما مبدل به شورابه گتوند و صنایع پرمساله نیشکر شده اند و تکه های ربوده شده زاگرس و البرز بوسیله بخش معدن بر دیوارهای سنگی تجمگرایانه و پر از ابتذال شهرها و شهرک های ویلایی قابل ردیابی است.
قامت سبز شمشاد هیرکانی میرود که از یادها برود هرچند که شمال کشور را مالها و برجهای بلندّ، پرکرده اند بجای آن.
ما چیزی را نابود نکرده ایم! چنین تهمتی به ما نمی چسبد،چراکه اصولا قوانین طبیعت به ما چنین مجوزی را نداده است.بلکه موهبت را به عفونت و چشم اندازها و مناظر دلربا را مبدل به زخم و جراحت کرده ایم.
و همچنان با جدیتی تام در حال تبدیل "طبیعت" به "مساله" هستیم.
@economistfarsi
🆔 @RuralWomenIssues 👨🌾
"به بهانه سراوان"
✍️مسعود امیرزاده
رودخانه سیاه سراوان گیلان ما به ازای زاینده رود خشکیده و سفید رود بی رمق است،توده ساختمانهای بی نظمی که بر خرخره شهرها سنگینی میکند معوض کوههایی است که به نام معدنکاری ازآغوش مادر طبیعت جدا کرده ایم .
خاک ارزشمندی که نابود کردیم در واقع نابود نشده ،هر روز به شکل ریزگرد خود را به چشم ما میکشد.تپه ماهورهایی که شهرداران و سایر دوایر دولتی یک به یک از بدنه طبیعی شهر تهران را جدا نموده و ساختمان کوب کردند،تبدیل شد به قلل زباله و شیرابه در آرادکوه و کهریزک.منطقه 22 تهران و پارک چیتگر از بین نرفت تبدیل شده اند به ساختمانهای بیقواره که چون پاره های استخوان درگلوی پایتخت فرورفته است.
رودخانه به شیرابه، کوهستان به حاشیه نشینی و ویلا های زمینخوار،جنگل و پوشش گیاهی و ذخایر کربنی زمین به آلودگی هوا و بیماری ریه و قلب تغییر نام و ماهیت یافته است.بلی ما با هنری وارونه و دانشی بلاهت وار در حال تبدیل اندام حیاتی به تومورهای بدخیم هستیم و شاید هم که انتقام طبیعت است که خرچنگ وار ما را دربرگرفته است.
این زمین پیر و ممسک، قطره قطره باران را در نهانخانه خاک ذخیره نمود چون میدانست به هزارکار می آید و لیکن ما فرزندان ناخلف در غیاب رضایت این مادردور اندیش ،دستبردی ناجوانمردانه بدان زدیم و اندوخته او را غارت کردیم تا تبدیل کنیم به ضایعات کشاورزی،صنایع فولاد نابجا و پتروشیمی ها آلوده ساز و کلی پرونده فساد و تباهی.
جمعیت روستایی فرهنگ ساز و مولد ما هنوز زنده اند ولی شده اند حاشیه نشینان بی نام و نشان شهرهای بزرگ ویا خدای ناکرده بزهکاران اسیر زندان و لیست بلندبالایی از آسیبهای اجتماعی، که اهل سیاست و حکومت هرگز قادر به حل مسایل آنها نخواهند بود.
تالابهای کشوری که پایه گذار کنوانسیون رامسر و فی الواقع پایتخت تالابهای جهان بود،دیگر باید بختگان،گاوخونی،پریشانن...گم شده خود را در فاضلابهای شهری و مازاد مصرفی جستجو کند که آموزگار نابخرد آن مدیریت شصت ساله دولتی آب است.
دریاچه های طبیعی ما مبدل به شورابه گتوند و صنایع پرمساله نیشکر شده اند و تکه های ربوده شده زاگرس و البرز بوسیله بخش معدن بر دیوارهای سنگی تجمگرایانه و پر از ابتذال شهرها و شهرک های ویلایی قابل ردیابی است.
قامت سبز شمشاد هیرکانی میرود که از یادها برود هرچند که شمال کشور را مالها و برجهای بلندّ، پرکرده اند بجای آن.
ما چیزی را نابود نکرده ایم! چنین تهمتی به ما نمی چسبد،چراکه اصولا قوانین طبیعت به ما چنین مجوزی را نداده است.بلکه موهبت را به عفونت و چشم اندازها و مناظر دلربا را مبدل به زخم و جراحت کرده ایم.
و همچنان با جدیتی تام در حال تبدیل "طبیعت" به "مساله" هستیم.
@economistfarsi
🆔 @RuralWomenIssues 👨🌾
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment