❇️موری روتبارد:
دولت چطور می تواند به این دانایی برسد که ساختن جاده الف یا جاده ب با سرمایه گذاری در ساخت جاده ای دیگر یا مدرسه ترجیح دارد؟ چه میزان بودجه باید برای این طرحها در نظر گرفته شود؟ هیچ راه عقلانی وجود ندارد برای اینکه بتوان منابع را تخصیص داد یا حتی تصمیم گرفت چه بودجه ای برای هریک از این طرحها باید در نظر گرفته شود. جایی که با مشکل کمبود معلم یا کلاس یا پلیس یا خیابان مواجهیم، دولت و حامیان آن فقط یک پاسخ درس دارند: پول بیش تر، مردم باید از بیشتر دارایی خود چشم پوشی کنند و آن را به دولت تقدیم کنند. چرا چنین پاسخی هرگز در بازار آزاد مطرح نمی شود؟ زیرا این پاسخ مستلزم چشم پوشی از مصارف یا سرمایه گذاری های پولی دیگر و لزوم توجه این چشم پوشی است. این توجیه در بازار با آزمون هزینه - فایده میسر می شود: شاخص این است که ضروری ترین خواسته های مصرف کنندگان ارضا شود. اگربنگاه اقتصادی یاکالایی برای مالکان آن سود سرشاری به ارمغان بیاورد و انتظار رود که سوددهی آن تداوم داشته باشد، پول بیشتری به دست خواهد آمد. در مقابل، اگر زیان هایی متوجه بنگاه اقتصادی با تولید کالایی خاص شود، جریان پول از این صنعت خارج می شود. آزمون هزینه - فایده را می توان راهنمایی حیاتی برای هدایت جریان منابع مولد دانست. چنین راهنمایی در دسترس دولت نیست، زیرا هیچ راه معمولی برای تصمیم گیری وجود ندارد که دولت را متقاعد کند چه مقدار پول باید در مجموع یا در هر طرح خاص هزینه شود. پول بیشتری که دولت هزینه می کند می تواند به عرضه خدمات بیشتر منجر شود، اما به راستی حدود آن کجاست؟