محمد نوری‌زاد خطاب به پسرش:
زندان برای تو پرورشگاهی شده که چشمانت وا شود

محمد نوری‌زاد، زندانی سیاسی محبوس در زندان اوین، به مناسبت تولد پسرش، علی نوری‌زاد که او هم در زندان تهران بزرگ دوران زندانی است، نامه‌ای نوشته است. او در این نامه رفتار همدلانه پسرش با سایر زندانیان و افراد رنجور جامعه ستود و این رفتار را به مثابه تولدی دوباره توصیف کرد.
متن نامه به شرح زیر است:


«از زندان اوین به زندان تهران بزرگ»

پسرم، علی آقای نازنینم درود ...
پریروز شنیدم که با دوستانت دست به جیب شده‌اید و برای یکی که تولدش بوده کیک و خوردنی خریده‌اید تا او را شاد کنید، و به او بگوئید؛ می‌شود در زندان خندید، می‌شود در زندان به دیوارهای ضخیم و چهره‌های عبوس «نه» گفت، و می‌شود جلوی چشم آنانی که از ادب و انسانیت تهی‌اند و انسانیت و ادب‌مندی را برنمی‌تابند، متولد شد. روز تولد دوستت را از جانب من شاد‌باش بگو. این از پریروز.

دیروز، اما از مادرت شنیدم که تولد خودت بوده. بدا، که من روز میلاد تو را از یاد برده بودم. تو از مادرت خواسته بودی پول کیک و خوردنی‌های روز تولدت را به شماره کارت دوستانی واریز کند که دستانشان تهی است. این را که از مادرت شنیدم، به خود و به او گفتم: تولد یعنی این. تو به راستی داری متولد می‌شوی.

زندان برای تو پرورشگاهی شده که چشمانت وا شود، و به پس و پشت بسیاری از غفلت‌ها و ناروایی‌ها واقف شوی. در نوشته‌های گاه و بیگاهت می‌بینم و می‌شنوم که هر بار از جایی و از نقطه‌ای ناپیدا، اما دم دست متولد می‌شوی. چیزهایی را می‌بینی و می‌فهمی که شاید برای دیگران بی‌ارزش باشند، اما تو بر سر همان که در چشم دیگران به چیزی نمی‌ارزد، گوهرهای شاهواری از پسندید‌گی می‌افشانی، یا گوهرهای دروغینش پس می‌زنی، تا چهره پلید و راستینش عریان‌تر شود.

میلادت مبارک پسرم، از این که رنج زندانیان اطرافت را می‌بینی و از نداریهایشان رنج می‌بری، شادمانم. این همان «تولد» است. من نیز اینجا در زندان اوین، هر روز در مرز موئین مرگ و زندگی قدم می‌زنم. هر روز می‌میرم و از نو زاده می‌شوم.


ادامه نامه را اینجا بخوانید.

@Tavaana_TavaanaTech