در حال حاضر دارم تصور میکنم که تو هستی، درست همانطور که نمیتوانم به خودم اجازه بدهم که یک روز در تنهایی بمیرم، مرگ بزرگترین مخاطره است، نمیتوانم به مرگ راه یابم و نخستین گام را در نخستین نیستیِ خودم بردارم
-در آن واپسین و البته نخستین ساعت هم باید حضور بینام تو را تصور کنم و باید بدون تو آغاز به مُردن کنم تا وقتی که بتوانم به تنهایی وجود نداشته باشم و سپس بگذارم که بروی. حالا تو را دارم و گرمای تو را، زندگیِ ناشناخته تنها سازمان درونی من است، منی که بدون دست تو احساس نخواهم کرد در فضای بزرگی که کشف کردهام به جایی وصل نیستم. فضای حقیقت؟ اما واقعیت این است که من هرگز از حقیقت سردرنیاوردم. حقیقت بیمعنی است! برای همین از آن میترسیدم و هنوز هم میترسم. اینطور که من همهچیز را واگذاشتهام، همه چیز را به تو میدهم-تا بتوانی کار خوشآیندی بکنی. اگر با تو صحبت کنم ترس در تو رخنه خواهد کرد و تو را از دست خواهم داد؟ اما اگر این کار را نکنم، خودم را از دست خواهم داد و در از دست دادن خودم، در هر حال، تو را هم از دست خواهم داد.
#مصائب_جی_اچ
#کلاریس_لیسپکتور
#نشر_حکمت_کلمه
@andaromidvari