✳️ قرار است اوضاع چقدر بدتر شود؟
✳️ امید زمانی سر برمی‌آورد که ظاهراً چیزی برای امیدواری وجود ندارد!
📌 در دوران وحشت آدم‌ها یا خوش‌بین می‌شوند یا بدبین. بدبینی آرامش‌بخش است. اگر بدبین باشید، هیچ اتفاقی شما را غافل‌گیر نمی‌کند، زیرا می‌دانید اوضاع قرار است بدتر شود.
اما بدبینی محدودکننده است؛ به شما اجازه نمی‌دهد آینده‌ای بهتر را تصور کنید یا به آن باور داشته باشید.
در سوی دیگر، خوش‌بینی قرار دارد. خوش‌بین‌ها گاه می‌توانند آیندهٔ بهتر را تصور کنند. اما باور خوشبینانه هم ممکن است شما را به انتخاب‌های گزینشی و نادیده‌گرفتن واقعیت‌های تلخ سوق دهد. در شرایط وخیم، خوش‌بینی به نوعی انکار تبدیل می‌شود.
پس چه باید کرد؟ چطور می‌توان در دنیایی که آینده‌اش یا تیره‌تر از تحمل ما به‌نظر می‌رسد یا بیش از حد خوشبینانه و دور از دسترس، به امید دست یافت؟
هان متولد کرهٔ جنوبی است و در آلمان زندگی می‌کند. انتقاداتش به زندگی مصرف‌گرای برخط معروف است و دیدگاه خود را در کتاب جامعهٔ فرسوده آورده است.
او می‌گوید ما به امیدواری عادت نداریم.
اغلب به امید تکیه نمی‌کنیم، هم به‌این‌دلیل که اغلب ناامید نیستیم هم به‌این‌دلیل که بر چرخ عصاری مصرف سواریم. «مصرف‌کنندگان امیدی ندارند. آن‌ها فقط یا خواسته دارند یا نیاز».
ما هدایای عالی برای کریسمس یا خانه‌های بزرگ‌تر یا لپ‌تاپ جدیدتر یا بیرون شام‌خوردن می‌خواهیم. «مدام در‌حالِ خواست چیزهای جدید و ارضای این خواسته‌ها هستیم».
اما وقتی امیدواریم، امید ما رسیدن به چیزهای ساده یا ملموس یا حتی قابل پیش‌بینی نیست. هان می‌گوید از‌نظرِ خوش‌بین‌ها «ذات زمان پایان‌یافتن است… هیچ اتفاقی نمی‌افتد. هیچ‌چیز آن‌ها را غافل‌گیر نمی‌کند».
ادامۀ مطلب: B2n.ir/g00049
كانال قواعدبازی
https://t.me/ExecutiveManagement
✳️ امید زمانی سر برمی‌آورد که ظاهراً چیزی برای امیدواری وجود ندارد!
📌 در دوران وحشت آدم‌ها یا خوش‌بین می‌شوند یا بدبین. بدبینی آرامش‌بخش است. اگر بدبین باشید، هیچ اتفاقی شما را غافل‌گیر نمی‌کند، زیرا می‌دانید اوضاع قرار است بدتر شود.
اما بدبینی محدودکننده است؛ به شما اجازه نمی‌دهد آینده‌ای بهتر را تصور کنید یا به آن باور داشته باشید.
در سوی دیگر، خوش‌بینی قرار دارد. خوش‌بین‌ها گاه می‌توانند آیندهٔ بهتر را تصور کنند. اما باور خوشبینانه هم ممکن است شما را به انتخاب‌های گزینشی و نادیده‌گرفتن واقعیت‌های تلخ سوق دهد. در شرایط وخیم، خوش‌بینی به نوعی انکار تبدیل می‌شود.
پس چه باید کرد؟ چطور می‌توان در دنیایی که آینده‌اش یا تیره‌تر از تحمل ما به‌نظر می‌رسد یا بیش از حد خوشبینانه و دور از دسترس، به امید دست یافت؟
هان متولد کرهٔ جنوبی است و در آلمان زندگی می‌کند. انتقاداتش به زندگی مصرف‌گرای برخط معروف است و دیدگاه خود را در کتاب جامعهٔ فرسوده آورده است.
او می‌گوید ما به امیدواری عادت نداریم.
اغلب به امید تکیه نمی‌کنیم، هم به‌این‌دلیل که اغلب ناامید نیستیم هم به‌این‌دلیل که بر چرخ عصاری مصرف سواریم. «مصرف‌کنندگان امیدی ندارند. آن‌ها فقط یا خواسته دارند یا نیاز».
ما هدایای عالی برای کریسمس یا خانه‌های بزرگ‌تر یا لپ‌تاپ جدیدتر یا بیرون شام‌خوردن می‌خواهیم. «مدام در‌حالِ خواست چیزهای جدید و ارضای این خواسته‌ها هستیم».
اما وقتی امیدواریم، امید ما رسیدن به چیزهای ساده یا ملموس یا حتی قابل پیش‌بینی نیست. هان می‌گوید از‌نظرِ خوش‌بین‌ها «ذات زمان پایان‌یافتن است… هیچ اتفاقی نمی‌افتد. هیچ‌چیز آن‌ها را غافل‌گیر نمی‌کند».
ادامۀ مطلب: B2n.ir/g00049
كانال قواعدبازی
https://t.me/ExecutiveManagement
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment