دو سال پيش براي گرمايش زمين و تاريخ مختصر توجه به اين پديده نوشته بودم،كه امروز فيس بوك ياداوري كرد:
اولين بار كه جامعه بين الملل تصميم گرفت فكري هم بحال كره زمين كنه و نگران احوال ناخوشايندش باشه سال هزار و نهصد و هفتاد و دو در استكهلم بود ، هر چند كه در حد حرف ماند و همان زمان هم رييس جمهور وقت امريكا اصلن تمايلي نشان نداد و بر عكس خيلي هم مخالف بيانيه ها إظهار نظر كرد.
ادامه اين بحث ها در كيوتو ژاپن ، كانادا و بهترين ان در ريودژانيرو برزيل رخ داد ( ١٩٩٢)
همه بيانيه ها در حد حرف و بيانيه ماندند و فقط كشورها متعهد اخلاقي شدند كه عمل كنند (was not binding)
ريو دوهزارودوازده بنام برنامه ريو تا دوهزار وبيست حوزه تعهدات اخلاقي و پايبندي انها را بيشتر كرد تا اينكه سال دوهزارو پانزده سازمان ملل برنامه توسعه پايدار يا همان سند دو هزاروسي را با هفده هدف به ثبت رساند.
همه كشورها تلاششان را كنند تا همه مردم از اين هفده حق أساسي برخوردار شوند.
خيلي از اين اهداف ارتباط مستقيم با سلامتي كره خاكي دارد.
ولي همه اينها فقط در حد تعهدات اخلاقي و وجداني باقي مانده. درست مثل توافق پاريس، اگر كشورها اين تعهدها و پايبندي به اين اهداف الزامي بود و در ازاي اجرا نكردن جريمه ميشدند ، ، هر طور بود سعي ميكردند به كمك كره زمين بشتابند ولي متاسفانه نه توافق پاريس و نه گفتمانهاي بعدي هيچ اجباري را به كشورها وارد نميكند، حتي همان شعار هر چه كشوري الودگي بيشتري داشته باشد موظف است تاوانش را با پرداخت بده.
Polluters must pay!
اصطلاح تغيرات اقليمي را هم بجاي واقعيت محض"گرمايش زمين" بكار بردند تا تقصير ها را از شانه خودشان بردارند و بگويند تقصير تغييرات اقليميست، درست همين رويه اي كه ترامپ در قانع كردن مردم امريكا پيش گرفته!
از كنار همه اين نشستها اجلاس بيست قابل توجه تر است،
همه سرمايه دارها جمع ميشوند براي فشار بيشتر به كشورهاي در حال توسعه مدام انها را بدهكارتر كنند لطفي كه در حقشان مثلن بانك جهاني ميكند اين است كه بدهيشان را بجاي سي و پنج سال در سي و هشت سال بپردازند، از انطرف خواسته و يا ناخواسته فساد مالي را در كشورهاي در حال توسعه بيشتر ميكنند،
در بعضي از كشورها مخصوصن اسياي ميانه بجاي برانداختن كار كردن كودكان، بيشتر عاملي بوده اند براي حمايت از كار كودك مخصوصن در كشاورزي ...
تا زمانيكه مردم يك كشور خودشان با اراده قوي و عظم راسخ تصميم به كمك به سلامتي كشورشان و كره زمين نكنند نه تنها هيچ سازمان بين المللي بلكه حتي همين دولتها هم نميتوانند كاري كنند...
براي مثال فقط يك مطالعه كمي در مورد كشور بوتان نشان ميده كه چطور ميشود از گازهاي الاينده جلوگيري كرد....
♦️یادداشت فیس‌بوکی یکی از کارمندان سازمان ملل
🆔 @RuralWomenIssues 👩🌾
اولين بار كه جامعه بين الملل تصميم گرفت فكري هم بحال كره زمين كنه و نگران احوال ناخوشايندش باشه سال هزار و نهصد و هفتاد و دو در استكهلم بود ، هر چند كه در حد حرف ماند و همان زمان هم رييس جمهور وقت امريكا اصلن تمايلي نشان نداد و بر عكس خيلي هم مخالف بيانيه ها إظهار نظر كرد.
ادامه اين بحث ها در كيوتو ژاپن ، كانادا و بهترين ان در ريودژانيرو برزيل رخ داد ( ١٩٩٢)
همه بيانيه ها در حد حرف و بيانيه ماندند و فقط كشورها متعهد اخلاقي شدند كه عمل كنند (was not binding)
ريو دوهزارودوازده بنام برنامه ريو تا دوهزار وبيست حوزه تعهدات اخلاقي و پايبندي انها را بيشتر كرد تا اينكه سال دوهزارو پانزده سازمان ملل برنامه توسعه پايدار يا همان سند دو هزاروسي را با هفده هدف به ثبت رساند.
همه كشورها تلاششان را كنند تا همه مردم از اين هفده حق أساسي برخوردار شوند.
خيلي از اين اهداف ارتباط مستقيم با سلامتي كره خاكي دارد.
ولي همه اينها فقط در حد تعهدات اخلاقي و وجداني باقي مانده. درست مثل توافق پاريس، اگر كشورها اين تعهدها و پايبندي به اين اهداف الزامي بود و در ازاي اجرا نكردن جريمه ميشدند ، ، هر طور بود سعي ميكردند به كمك كره زمين بشتابند ولي متاسفانه نه توافق پاريس و نه گفتمانهاي بعدي هيچ اجباري را به كشورها وارد نميكند، حتي همان شعار هر چه كشوري الودگي بيشتري داشته باشد موظف است تاوانش را با پرداخت بده.
Polluters must pay!
اصطلاح تغيرات اقليمي را هم بجاي واقعيت محض"گرمايش زمين" بكار بردند تا تقصير ها را از شانه خودشان بردارند و بگويند تقصير تغييرات اقليميست، درست همين رويه اي كه ترامپ در قانع كردن مردم امريكا پيش گرفته!
از كنار همه اين نشستها اجلاس بيست قابل توجه تر است،
همه سرمايه دارها جمع ميشوند براي فشار بيشتر به كشورهاي در حال توسعه مدام انها را بدهكارتر كنند لطفي كه در حقشان مثلن بانك جهاني ميكند اين است كه بدهيشان را بجاي سي و پنج سال در سي و هشت سال بپردازند، از انطرف خواسته و يا ناخواسته فساد مالي را در كشورهاي در حال توسعه بيشتر ميكنند،
در بعضي از كشورها مخصوصن اسياي ميانه بجاي برانداختن كار كردن كودكان، بيشتر عاملي بوده اند براي حمايت از كار كودك مخصوصن در كشاورزي ...
تا زمانيكه مردم يك كشور خودشان با اراده قوي و عظم راسخ تصميم به كمك به سلامتي كشورشان و كره زمين نكنند نه تنها هيچ سازمان بين المللي بلكه حتي همين دولتها هم نميتوانند كاري كنند...
براي مثال فقط يك مطالعه كمي در مورد كشور بوتان نشان ميده كه چطور ميشود از گازهاي الاينده جلوگيري كرد....
♦️یادداشت فیس‌بوکی یکی از کارمندان سازمان ملل
🆔 @RuralWomenIssues 👩🌾
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment